صائبى مىگويد : اين مسئله را برايم بيشتر توضيح بده : حضرت مىفرمايد : محل استقرار روح دماغ است و شعاع آن به همه جسد مىتابد مانند خورشيدى كه در آسمان حركت مىكند و شعاعش به زمين مىافتد و اثر مىبخشد ، وقتىكه خورشيد غروب كند ديگر نور نيست ، وقتىكه سر شخصى بريده شد ، ديگر روح در آن جسد نيست . قسمت دوم از رسالهء امام ، چنين شروع مىشود ( طعامى را بخور كه موافق بدن تست ) بدان اى امير مؤمنان ، جسد مانند يك زمين پاكى است ، وقتى آن زمين را آباد كردى و تخم كاشتى و آب دادى البته آب به ميزانى كه نياز دارد نه زيادتر ، كه آن زمين را تباه كند ، و نه كم كه زمين تشنه بماند . مسلما آن زمين آباد مىماند ، علف و يا محصولش زيادتر مىشود ، و زراعت آن خوب مىگردد . اگر از عمران و آبادى آن زمين غفلت شود ، آن زمين فاسد مىگردد ، علف در آن نمىرويد ، پس جسد هم مانند آن زمين است كه بايد در غذا دادن و آب دادن به آن تدبير به كار رود . وقتىكه بدن را با غذا و مشروبات گوارا تغذيه و مراقبت كردى سالم مىماند و همه اعضاى آن وظايف خود را به خوبى انجام مىدهند . پس اى امير مؤمنان ، نگاه كن به‌بين چه چيزى موافق معده تست و بدنت را تقويت مىنمايد همان را بخور . بدان اى امير مؤمنان هركس غذا را بيش از حد لزوم بخورد ، جسدش را تغذيه صحيح نمىكند پس بايد غذا را به اندازه نياز خورد نه كم و نه زياد . آب هم به همين اندازه بايد خورده شود . پس بهترين طريق براى غذا خوردن اينست كه به مقدارى كه براى روزت كفايت مىكند قانع شوى ، و سير كامل نشده از آن غذا دست بكشى . البته در وجود تو نسبت به غذا شهوت و ميل هست ، ولى نبايد در پيروى از اين ميل كاذب افراط كنى ، بلكه ميانه‌روى در غذايت كه