زائيد او را بنام پدرش ( ادريس ) ناميدند ، و براى خلافت بوى بيعت كردند . از همه حوادث بايد چنين استنباط شود كه ، ائمه آل بيت ، يعنى حضرت رضا ( ع ) و پدرانش پس از قتل حسين از شمشير كشيدن امتناع كردند ، حتى فرزندان عموهاى خود را كه قيام مىكردند مانع مىشدند كشتار ، زندان ، تبعيد ، در موفقيت آنان تاثير نكرد بلكه اهميت و صلابت آنان در ميان دوستدارانشان زياد شد ، آنها در بلادها پراكنده شده مردم را به اهل بيت دعوت كردند تا اينكه خلافت ادريس علوى در غرب دور بوجود آمد ، و تقسيم شدن قدرت بنى عباس در عصر مامون هم به تشكيل اين خلافت علوى كمك كرد ، وقتىكه امين هم كشته شد اگر سياست و نيرنگ مامون نبود خلافت به اهل بيت برميگشت . قبل از آنكه مامون بواسطه كشتن حضرت رضا ( ع ) از نهضت او ، راحت شود ، در سال 199 شخص ديگرى در كوفه قيام كرد بنام " محمد بن ابراهيم و مردم به او لقب رضاى آل محمد دادند ، و فرماندهى ارتش اين شخص را ( ابو الرايا ) يكى از فرماندهان لايق به عهده داشت و بارتش مامون غلبه كرد . وقتىكه محمد بن ابراهيم وفات يافت مردم به محمد بن محمد بن زيد بيعت كردند و او را بلقب رضاى آل بيت ناميدند . محمد بن محمد بن زيد ، مناطق تحت نفوذ خود را ميان حكمرانانش تقسيم كرد ، ابراهيم بن موسى بن جعفر را به يمن فرستاد . وقتىكه او به يمن رسيد مردم از وى اطاعت كردند ، حسن بن حسن را هم به مكه اعزام داشت ، در همان سال حج را در مكه اقامه نمود ، و جعفر بن محمد بن زيد ، و حسن بن ابراهيم واسطه را اعزام داشت آنها با صاحب مكه جنگ كردند تا فاتحانه داخل مكه شدند زيد بن موسى بن جعفر را به اهواز فرستاد ، اين شخص در بصره با بنى عباس