قلب در طى ساليان زندگى تغيير مىنموده و تا پنجاه سالگى به منتهاى بزرگى خود منتهى مىشود ، آنگاه كم‌كم كوچك مىشده تا آنكه به قدر موقع تولد مىرسيده است . مصريان معتقد بودند ، كسى بيش از صد سال عمر نمىنمايد و رگهاى بدن را معبر روح ( يا دم‌هاى حيات ) مىدانستند ( روح بخارى ) و در موقع مرگ اين دمها از بدن خارج شده و خون منعقد گشته شرائين و آورده خالى مىگردند و زندگى ختم مىشود . چنين به نظر مىرسد كه مصريان به مانند هنديها ( بعدا بيايد ) دم را مايه حيات مىدانستند . لازم است بدانيم با آنكه طب در دوران مصريان با جادو همراه بوده ، اما چنان كه نگارش رفت نام طبيب در خلال نوشته‌هاى آنان كه باقيمانده است ديده مىشود . در خلال نوشته‌هاى پاپيروس مربوط به علم طب نسخه‌اى ديده مىشود كه بيشتر به طلسم و افسون شبيه‌تر است . يكى از كاملترين آنها " پاپيروس ابرز " . ( شكل 37 ) داروسازى در مصر قديم ( اتول . بتمان )