مشكل بلكه محال است ، اما مىرساند كه تا چه حد در نابودى حيوانات موذيه ايرانيان كوشا بودند . از آن گذشته درباره دفع حشرات كه از آن به كندن و خراب كردن سوراخ‌هاى اهريمن تعبير گرديده براى مرد دين‌دار و پارسا تأكيد بليغ گرديده است . در باب سوم ونديداد ضمن خوش‌ترين و بدترين امكنه آمده است : " كه چهارم بدترين جاى زمين آنجاست كه سوراخهاى اهريمنى زياد باشد " . همچنين آمده است : " اشخاصى كه بيش از همه در اين زمين باعث خوشحالى مىشوند آنهائى مىباشند كه بيش از همه سوراخ اهريمن را خراب كنند و حشرات را مثل مور و مار بكشند ، چنين فردى سوم شخص زمين را خوشحال سازد " . بنابرين از سطور بالا چنين مستفاد مىگردد كه اثر سم و زهر حيوانات و حشرات موذيه و آثار شوم آنها بر ايرانيان محرز بوده است . اما درباره مگس اگرچه مختصرى در سابق مذكور افتاد ، بايد دانست كه اين حشره را بسيار كثيف مىدانستند و اجتناب از آن را واجب . در ونديداد باب پنجم فقره چهارم درباره انتقال بيمارى به وسيله حيوانات و مگس مىباشد كه خلاصه آن چنين است : " اگر نجاست ( كثافت ) به وسيله جانور و يا پرنده و يا باد و يا مگس به انسان سرايت نمايد ، باشد كه زود تمام گيتى كه طالب زندگى پارسائى است ، با روح سخت و تن گناهكار خواهند بود ، چونكه بسيار است نجسهائى كه با آنها زمين بوى بد دهد " . به همين نحو در فقرات دوم و سوم و پنجم و ششم و هفتم باب بالا از انتقال بيمارى به وسيله اين حشره تذكر داده شده است . درباره مگس و انتقال نجاست و بيمارى از اين حشره و لزوم كشتن آن در آئين