مبتلى به تب پس از زايمان اجبارى بوده است ( در فصل مربوط به بهداشت و بيماريهاى زنان ذكر گرديد ) . بنابراين نظريه پيشگيرى از بيمارى در ايران باستان وجود داشته و جلوگيرى از آلودگى آب و محيط بيمار و آتش و زمين و از بين بردن آنها تماما به‌مانند آن بوده كه پيشگيرى در برابر بيماريها به عمل مىآمده است . از طرفى مىدانيم كه عموما در ايران باستان جذامى و برصى و زائوى تب‌دار و يا زن بچه مرده زائيده و يا سقط جنين كرده يا حائض را از سايرين دور نگاه مىداشتند و اين اعمال توجه ايرانيان را به تقدم به حفظ درباره بيماريها روشن مىسازد و دستور است آنان را از راهى ببرند كه در آن هيزم و درخت و گياهى نباشد . چنان كه در فصل بهداشت و بيماريهاى زنان تذكر داده شد ، حمل زن در حال قاعدگى بايد از خانه مزداپرستان و آتش و برسم و مرد پرهيزگار و آب هركدام پانزده قدم و از آنكه خوراك برايش مىبرد سه قدم دور باشد . هنوز در ميان زرتشتيان در بعضى از خانواده‌ها دور از اطاقهاى معمولى و مسكن عادى آنها محلى به نام " دشتان‌خانه " موجود است كه زن در موقع دشتان در آن محل زندگى مىكند ، غذا و خوراك مقوى ميل مىكند ، رختخواب مخصوص دارد و ديگران در اين دشتان‌خانه وارد نمىشوند مگر آنكه در حال دشتان باشند و پس از آنكه پاك شدند و تطهير نمودند حق دارند به محل اولى خود برگردند . در ايران باستان در مواقع بيماريهاى واگير يا باصطلاح آن دوران " بيمارى - هاى پرمرگ " طبق آداب و سنن به عمل ( برشنوم - ( Barchenume متوسل مىگرديدند كه در حقيقت تجزيه و منفرد ساختن بيماران از مردمان سالم طبق آئين و سنت