عمرش اطلاع دارد ، يأس و نوميدى بر او مستولى مىگردد و اگر انسان بفهمد كه عمر او طولانىست و اطمينان پيدا كند كه عمر باقى است ، به معاصى و لذّت و شهوات متمايل مىگردد و سپس در آخر عمر ، توبه مىنمايد و اين روشى است كه خداوند از بنده نمىپسندد . اگر ببينى كه كسى در طول يك سال خطا يا گناهى انجام دهد و يا يك روز يا يك ماه باعث رضايت خاطر تو گردد ، از او نمىپذيرى و در نزد تو بسان بندهء شايسته‌اى نمىباشد ، چون اطاعت تو را با جان و دل انجام نمىدهد و در هرحال نصيحت تو را نمىپذيرد ، اين‌چنين شخصى ، بندهء خوبى نمىباشد . » گفتم : « چرا وقتى انسان اقدام به معصيتى مىكند و در همان لحظه توبه مىنمايد ، توبه‌اش پذيرفته مىشود ؟ » فرمود : « وقتى كه شهوات بر انسان غلبه نمايند ، ولى او ، آنها را ترك كند و مخالفت با نفس نمايد و مبنا را بر همين منوال قرار دهد ، خداوند در مورد او گذشت مىنمايد ، ولى اگر مبنا را بر اين قرار دهد كه گناه كند و پس از آن در آخر ، توبه كند ، در واقع حيله و نيرنگ به كار برده ، زيرا سريع به تلذذ روى آورده و دوباره به توبه روى مىآورد و اين تكرار ، عادت مىشود و كنار گذاشتن خوش‌گذرانى و تلذّذ و همچنين تحمل سختى و رنج توبه در سنين بالا و پيرى و هنگام ضعف بدن ، سخت است . براى كسى كه مرگ در حال ربودن اوست ، توبه فايده‌اى ندارد و انسان بدون توجه از دنيا مىرود . همان گونه كه اگر كسى مالى از ديگرى قرض گرفته باشد و قبل از اينكه فوت نمايد ، مىتواند آن را پرداخت كند ، ولى اقدام نمىكند ، اگر مرگ به سراغ او آمد و نتوانست دين خود را ادا نمايد ، آن قرض بر گردن او باقى مىماند . پس بهترين چيز آن است كه اندازه و طول عمر انسان بر او پوشيده باقى بماند و در طول عمر خود مواظب و مراقب مرگ باشد و گناه را ترك نمايد و عمل صالح انجام دهد . »