احساس بكشتن كرده فراز خواهند كرد در عين حال فراموش كرده تن به قضا خواهد داد ولى انسان كه داراى عقلست مجهولات تصوّرى را از معلومات تصوّرى و مجهولات تصديقى از معلومات تصديقى به نظر و فكر حاصل مىتواند كرد وقتى بدقّت نگاه كنيم مىبينيم برحسب تفوّق رتبه ادراكات موجودات بيشتر خواهد بود مثلا عالم بشريّت فوق عالم جمادى و نباتيست يعنى انسان مىفهمد و مىبيند آنها را و از آنان استفاده مىكند ولى آنها بشر را به هيچ وجه نمىبينند امّا در حيوانات به چشم مىبينند ولى ادراك ندارند و نمىشناسند و علّت فناء خود را نمىفهمند گرچه انسان هم علّت فناء خود را نمىفهمد و روز فوت خود را نمىداند در تفوّق عوالم موجودات بر يكديگر عالم ارواح هم بالنّسبه بعالم بشريّت علوّ مرتبه را داراست مىبيند اين عالم را و مىفهمد از او استفاده مىكند بخلاف عالم بشريّت كه نمىبيند و نمىشناسد و نمىفهمد آن عالم را مگر آنهائى را كه بزرگان از طرف حضرت احديّت خبر داده‌اند حواسّ باطن را كه خداوند در انسان خلق فرموده تشبيه مىكنيم بشيشه عكس عكاسها كه بمحض تقابل با چيزى در آن شيشه نقش مىبندد ولى خود شيشه تشخيص اين عمل را نسبت به خود نخواهد داد . مخفى نماند هيچ امرى و كارى وقوع پيدا نخواهد كرد مگر بعد از مشيّت و خواست خداوند تبارك و تعالى چرا كه اوست منشأ و مبناى هر چيزى لذا هرچه تقرّب مخلوق به خالق بيشتر شد و علقهء آن نسبت بمشاغل و لذايذ دنيوى كمتر ظهور مغيبات براى او بيشتر خواهد بود و بدين منزله تقرّب هرگز نخواهد رسيد و از لذايذ دنيا كه انسان را از ياد خدا منصرف مىكند چشم نخواهد پوشيد مگر بگرفتاريها و سختيها و مشقّتهاى بسيار پس نائم اگر داراى خلوص نيّت و صفاء باطن باشد و تقرّب او بمبدأ بسيار بود روح او