را بايد در ناسازگارىهايى دانست كه ناشى از مصرف غذاهاى نامناسب است و درمان آن‌ها نيز جز با غذاى مناسب امكان‌پذير نيست . بايد به راستى اذعان كرد كه دراين‌باره ، پزشكان قديم تبحر كافى و اطلاعات دقيق داشتند . جملهء قصار سلس ، پزشك معروف روم قديم ، يادگارى از اين توجه قدما به خواص دارويى غذاها است : « بهترين درمان ، غذاى مناسب و بهنگام است » . چون اكنون بحث ما دربارهء رژيم كسانى است كه بايد متابوليسم پايه را در آن‌ها تشخيص داد ، مىخواهيم ببينيم طب قديم دراين‌باره ، چه كمكى مىتواند به ما بكند . قبلا گفتيم كه در كتاب‌هاى فيزيولوژى امروزى ، اين رژيم غذايى را اين‌طور تعيين مىكنند : مواد سفيده‌اى را از غذاى شخص حذف كرده و غذاى او منحصر به سيب‌زمينى ، پوره ، مربا ، مقدار كمى كره ، عسل ، كمپوت ميوه‌جات ، سبزيجات تازه ، اسفناج پخته ، كدوى پخته و شير باشد . ابتدا دربارهء مواد سفيده‌اى بحث مىكنيم . با توجه به اينكه شرايط متابوليسم پايه بايد طورى باشد كه نه تحريك و نه وقفه در عمل دستگاه عصبى - غددى پيدا شود ، بنابراين بايد از خوردن مواد سفيده‌اى پرهيز كرد ، زيرا چنان‌كه قبلا به آن اشاره كرديم ، امروزه دانشمندان معتقدند اسيدهاى آمينه كه از پروتئين‌ها به‌دست مىآيند ، محرّك دستگاه عصبى - غددى هستند و شدت و سرعت سوخت‌وساز بدن را زياد مىكنند و متابوليسم پايه را بالا مىبرند . ولى تنها نخوردن غذاهايى كه متابوليسم را بالا مىبرند ، كافى نيست ؛ بلكه بايد از خوردن غذاهايى كه باعث كاهش متابوليسم مىشود نيز پرهيز كرد . زيرا در اين صورت ، پزشك به اشتباه مىافتد و تصور خواهد كرد متابوليسم پايه شخص مورد آزمايش ، پايين‌تر از حدّ طبيعى است و اين مسئله كه در طب امروز ، ابدا مورد توجه واقع نمىشود ، در طب قديم براى تشخيص مزاج‌ها كاملا رعايت مىشده است . بنابراين بايد در رژيم غذايى كه امروز براى تعيين متابوليسم پايه تجويز مىشود ، تجديدنظر كرد و روى هر يك از مواد غذايى مزبور بحث و انتقاد شود .