جواب اين مسئله از نظر اطباى قديم ايران مثبت است ، ولى پزشكان كنونى و كارشناسان تغذيه به‌هيچ‌وجه آن را قبول ندارند ، زيرا از يك قرن پيش به اين طرف ، عموم پزشكان و دانشمندان بر اين عقيده‌اند كه كليهء مواد غذايى در بدن مىسوزد و به همان اندازه ، حرارت ايجاد مىكند كه از سوختن آن‌ها در خارج به دست مىآيد ، پس چگونه ممكن است كسى قبول كند كه يك ماده غذايى در بدن برودت توليد كند ؛ مثلا ، به عقيدهء يك نفر كارشناس تغذيه يا پزشك امروزى ، فرقى بين نخود و عدس از نظر ايجاد حرارت در بدن وجود ندارد و هر دوى آن‌ها مولد كالرى هستند ، فقط مقدار حرارت به‌دست آمده از احتراق مقادير مساوى از آن‌ها با يكديگر كم‌وبيش فرق دارد ؛ ولى از نظر يك نفر پزشك قديمى نخود گرم است و پس از ورود به بدن حرارت ايجاد مىكند ، درحالىكه عدس سرد است و پس از ورود به بدن برودت توليد مىكند . اما دليل منطقى اين است كه بعضى از مواد غذايى ، پس از ورود به بدن ، دستگاه عصبى سمپاتيك و غددى را كه فعاليت آن‌ها باعث افزايش متابوليسم پايه و ازدياد درجه حرارت بدن مىشود ( هورمون‌هاى تيروئيد ، هيپوفيز ، سورنال ) تحريك مىكنند ، چه اشكال دارد بعضى از مواد غذايى نيز پس از ورود به بدن از توليد و ترشح اين هورمون‌ها جلوگيرى و به‌عبارت ديگر ، وقفه‌اى در عمل اين غدد ايجاد كنند و درنتيجه متابوليسم پايه را پايين بياورند و به‌اين‌ترتيب ، از شدت و سرعت اكسيداسيون‌ها بكاهند و بدن را سرد كنند ؟ امروزه به‌خوبى مىدانيم كه تندى و كندى سوخت‌وساز بدن باعث افزايش و كاهش متابوليسم پايه و درنتيجه بالا رفتن و پايين آمدن درجه حرارت بدن مىشود ، تندى و كندى سوخت‌وساز نيز در دست بعضى از غدد درون‌ريز ، مخصوصا ، تيروئيد است . اگر بر اثر تحريك اين غده ، تيروكسين زياد ترشح شود ، سوخت‌وساز شديد مىشود و درجه حرارت بدن بالا مىرود و گرماى به‌وجود آمده گاهى به‌اندازه‌اى محسوس است كه شبيه به حرارتى است كه بر اثر حركات بدنى و انقباضات شديد عضلانى در بدن پيدا مىشود . ولى اگر عامل مانع از ترشح تيروكسين شود ، و از مقدار اين هورمون در خون بكاهد ، سرعت اكسيداسيون‌ها و شدت سوخت‌وساز بدن كم و برودت ايجاد مىشود ؛ سوخت‌وساز مواد غذايى در بدن را مىتوان شبيه سوختن بنزين در ماشين و غدهء تيروئيد را شبيه كاربراتور