در حال حاضر و در جوامع كنونى 999 در هزار پزشكان ، ابدا ، اهل چنين تحقيقات واقعى و حقيقى نيستند ، زيرا از يك سو ، مسحور ظواهر فريبندهء تشكيلات عظيم علمى زمان قرار گرفته‌اند و به‌هيچ‌وجه حتى در عالم خيال نيز ، تصور نمىكنند خطايى ، آن هم خطاى فاحشى ، از طرف دانشمندان بزرگ جهان صورت گرفته باشد . از سوى ديگر ، اگر بر اثر تحقيق و مطالعه ، به حقيقتى بربخورند كه به‌كلى بر خلاف جريان افكار و اعتقادات عمومى پزشكان معاصر باشد ، آن‌چنان مرعوب هستند كه از افشاى آن به‌كلى خوددارى مىكنند و آن اقليت يك در هزار ، كه در كليهء كشورهاى جهان وجود دارند و در راه تحقيقات محلى گام برمىدارند ، از اوايل قرن بيستم تا امروز ، به يك سلسله حقايق بسيار شگفت‌انگيز و باورنكردنى پى برده و در تأليفات خود آن‌ها را درج كرده‌اند كه انسان با خواندن آن ، غرق حيرت مىشود كه دانش پزشكى در تمام شاخه‌ها و رشته‌هايش در وراى ظاهرى آراسته و پيراسته ، آن‌چنان آشفته و نابه‌سامان است كه به تصور نمىگنجد . پر واضح است كه دود اين نابه‌سامانىها و آشفتگىها سرانجام به چشم بيماران مىرود و خطرات و تلفات جبران‌ناپذيرى براى آنان به بار مىآورد ولى متأسفانه افكار عمومى پزشكان و باورهاى رايج زمان ، از اين خطرات به‌كلى غافل و بىخبر است . اين خطرات را آن پزشكان محقق ، كه دلسوز واقعى بشريت و عاشق دلباخته تحقيقات علمى هستند و حقا كلمه دانشمند فقط دربارهء آنان سزاوار است ، درك مىكنند ولى چون در اقليت محض هستند ، صدايشان در تلاطم امواج بىكران جهان پرآشوب كنونى ، به جايى نمىرسد و در حلقوم خفه مىشود . با ذكر اين تفاصيل ، آيا از نظر انسان‌دوستى و لزوم نجات جان بيماران ، نبايد يكى از فصول علم اخلاق پزشكى را به مقيد كردن پزشكان به انجام تحقيقات اصيل پزشكى اختصاص بدهند كه نتيجه مستقيم آن حفظ تندرستى افراد جامعه و جلوگيرى از خطرات به وجود آمده از روش‌هاى نادرست درمان و انجام محاسبات منطقى و صحيح در مورد بيماران است ؟ براى انجام اين امر بزرگ ، پزشك محقق بايد ، قبل از هر چيز ، به ارزشيابى علم طب بپردازد ، بدين معنى كه با تحقيقات دقيق و مطالعات همه‌جانبه ، كليه منافعى را كه از