5 - پرخورى و عوارض آن چون مطالب و موضوعات مطرح‌شده از طرفى علمى و از طرف ديگر عمومى و همگانى است ، ناچاريم براى درك مطالب مربوط ، به فراخور فهم عموم بنويسيم . پس گفتنى است يكى از علل اصلى پيدايش بيمارىها كه اكثر بيمارىها از آن سرچشمه مىگيرد ، پرخورى است ؛ ولى پرخورى به اين معنى نيست كه كسى تا نفس دارد بخورد و ديگر قادر نباشد يك لقمه ديگر تناول كند ، بلكه همين مقدار كه معمولا همهء مردم غذا مىخورند و سير مىشوند نيز پرخورى است . دستور صحيح و بهداشتى كامل براى تأمين سلامت شخص اين است كه فقط هنگامى كه كاملا گرسنه است غذا صرف كند و هنگامى كه نيمه‌سير است و هنوز گرسنه است ، دست از تناول غذا بردارد . ولى كيست در دنياى امروز كه چنين فداكارى عظيمى كند و به‌خاطر سلامت جسم و روح خود از شكم‌پرستى و لذت بردن از غذاهاى لذيذ ، كه يك هوس زودگذر و آنى است ، دست بردارد . يكى از پزشكان مشهور اروپا ، در يكى از مقالات خود ، ضمن اينكه بزرگ‌ترين راز سلامت انسان را در نيمه‌سير از طعام برخاستن مىداند مىنويسد : به‌جرأت مىتوان گفت كه در جهان امروز كسى يافت نمىشود كه هنگام صرف غذا هنوز قدرى از اشتهايش باقى مانده دست از طعام بكشد . اولين اثر پرخورى اين است كه معده براى هضم مقدار غذايى كه زيادتر از احتياج بدن است ، پرخون‌تر مىشود . در علم فيزيولوژى ثابت شده است كه خون در همهء اعضاى بدن انسان به ميزان متعادلى جريان دارد ، ولى در عضوى كه مشغول كار و فعاليت است ، قدرى بيشتر جريان پيدا مىكند ؛ مثلا موقع راه رفتن در عضلات پا ، موقع مطالعه در مغز ، موقع هضم غذا در معده براى هضم معدى ، سپس در كبد براى هضم كبدى بيشتر جريان دارد ولى اين پرخونى چون طبيعى و فيزيولوژيك است ، آثار زيان‌بخشى ندارد و پس از عمل هضم ، مجددا مقدار خون در رگ‌هاى معده و كبد به حال عادى برمىگردد اما در پرخورى ، پرخونى معده و مخصوصا پرخونى كبد ، مضر است و اگر مدتى ادامه يابد آثار زيان‌بخشى بر آن مترتب خواهد شد كه اكنون به شرح آن مىپردازيم :