اول اينكه معده كسانى كه پرخور هستند ، ابتدا تا مدت‌ها بيشتر كار كرده و غذاها را هضم مىكند ، ولى اين امر موقتى است و موقعى مىرسد كه ديگر معده از عهده هضم مقدار عادى غذا هم برنمىآيد و آن‌گاه است كه سوء هاضمه شروع مىشود ، در اين هنگام غذا براى هضم شدن بايد به مدت طولانىتر در معده و روده‌ها باقى بماند و از اين اقامت بيشتر ، مواد غذايى تخمير پيدا كرده و گازهاى مختلف و تعدادى مواد سمّى توليد مىكند . در حالت عادى ، تعداد خيلى زيادى از ميكروب‌هاى مختلف در معده و روده‌ها موجود است كه وجود بعضى از آن‌ها براى كمك به هضم غذا مفيد است ، ولى در موقعى كه غذاها به مدت طولانىتر در معده و روده‌ها باقى بمانند ، توسط همين ميكروب‌ها تخمير پيدا كرده و تجزيه مىشوند . علاوه بر گازهاى به‌وجود آمده ، كه باعث نفخ و ناراحتى معده و روده‌ها مىشوند ، تعداد زيادى مواد سمّى ( از قبيل اسيد بوتيريك ، اسيد آستيك ، اسيد والريانيك ، اسيد لاكتيك ، اسيد اگزاليك ، اندول ، اسكاتول ، فنل و . . . ) نيز پيدا شده و به‌علاوه از خود ميكروب‌ها مخصوصا از كولى باسيل ، كه در حال عادى بىضرر است ، سمومى ترشح مىگردد . همهء اين سموم ، مرتبا از راه معده و روده‌ها جذب خون شده و به كبد مىروند . يكى از وظايف كبد خنثى كردن اين سموم است ، ولى در افراد پرخور كه كبد پرخون و حجيم است و سلول‌هاى كبد تحت فشار كار اضافى قرار دارند ، كم‌كم كبد خسته شده و از عهدهء خنثى كردن سموم برنمىآيد ؛ ناچار مقدارى از آن‌ها ، مستقيما داخل جريان خون گرديده و به همه جاى بدن از جمله به مغز و مراكز اعصاب مىروند و آغشته شدن مراكز عصبى به اين سموم ، باعث مىشود كه حالت چرت توأم با يك نوع خستگى و كوفتگى مخصوص و تا اندازه‌اى بىحالى به شخص دست دهد . سلول‌هاى كبد بر اثر كار اضافى ، كم‌كم تنبل شده و از عهدهء وظايف اصلى خود برنمىآيند . بافت همبند كبد كه اطراف عروق خونى و رگ‌هاى صفراوى كبد را فراگرفته است ، تحت تأثير اين سموم مختلف ، تحريك شده و بافت تصلبى ايجاد مىكند و جدار داخلى اين رگ‌هاى خونى و صفراوى نيز به علت تحريك همين سموم ورم پيدا كرده و در بعضى جاهاى آن لخته‌هاى خون به وجود مىآيد و عروق و مجارى داخل كبدى را مسدود