نظر به اينكه در حال حاضر كليه ملل عالم با يكديگر همكارى علمى دارند ، ضرورى بود كه فرهنگ جامعى شامل كليه لغات و اصطلاحات پزشكى تأليف شود تا مورد استفاده و مراجعه اهل علم و پژوهشگران قرار گيرد . بنابراين ، در كشور فرانسه ، سه دانشمند معروف ، با همكارى 352 تن از استادان متخصّص در رشته‌هاى مختلف پزشكى و بيولوژى ، پس از مطالعات وسيع و همه‌جانبه و با توجه به اختلافاتى كه از نظر اصطلاحات علمى در كشورهاى مختلف جهان وجود دارد ، فرهنگ بزرگى در چهار مجلد به نام فرهنگ فرانسوى پزشكى و بيولوژى « 1 » تأليف كردند كه در سال 1970 به چاپ رسيده است . در اين فرهنگ بزرگ ، كلمه « آنتىبيوتيك » چنين تعريف شده است : آنتىبيوتيك نامى است كه توسط واتسمن « 2 » در 1941 وضع گرديده و در آن زمان به هر ماده شيميايى اطلاق مىشد كه به وسيلهء موجودات زنده ذره‌بينى توليد و به صورت محلول رقيق ، قدرت توقف رشد موجودات زنده ذره‌بينى ديگر را داشته و حتى قادر است كه آن‌ها را از بين ببرد . در سال 1954 ، فلمينگ متوجه شد كه اين تعريف خيلى نارسا است ، زيرا بعضى از آنتىبيوتيك‌هاى كلاسيك را ممكن بود از راه سنتز به‌دست آورند و علاوه بر اين ، بعضى از مواد شيميايى از قبيل سولفاميدها ، كه در لابراتوارها توسط شيمىدان‌ها ساخته مىشد ، همين تأثير را روى بسيارى از موجودات زنده ذره‌بينى داشت ( بدون اينكه اين مواد توسط ميكروارگانيسم‌ها ساخته شود ) ، بنابراين در حال حاضر ، هر ماده شيميايى كه بتواند در بدن انسان يا جانوران رشد ميكروارگانيسم‌ها را متوقف و يا آن‌ها را معدوم نمايد به نام آنتىبيوتيك خوانده مىشود و لذا ما مىتوانيم سولفاميدها و ايزونيازيد را آنتىبيوتيك بناميم . 2 - گياهان آنتىبيوتيك‌دار با اين تعريف ، ما مىتوانيم بعضى از مواد شيميايى را ، كه در گياهان دارويى وجود دارند و قادرند رشد ميكروب‌ها را در بدن متوقف يا آن‌ها را نابود كنند ، آنتىبيوتيك بناميم . توضيح آنكه در كتاب راهنماى گياهان دارويى « 3 » تأليف فردينان پاريس و پاول شونلرگ « 4 » ، استادان دانشكده داروسازى سويس ، چاپ 1973 ، گياهان دارويى را در 18 فصل شرح داده

--> ( 1 ) . Dictionnaire francais de Medicine et de Biologie ( 2 ) . Watsman ( 3 ) . Guide des Plantes Medicinales ( 4 ) . Ferdinand Paris , Paul Schauenlerg