سيد جلال مصطفوى كاشانى
98
مجموعه آثار دكتر سيد جلال مصطفوى كاشانى ( فارسى )
بزرگ و كوچك ، در مركز و گوشه و كنار شهر تهران وجود دارد كه از اين تعداد ، در حدود بيست داروخانه از نظر فروش در رديف داروخانههاى درجه اول و بقيه يا درجهء دوم يا سوم محسوب مىشود . . . » و پس از شرح فروش داروخانههاى درجه اول و دوم مىنويسد : « يكى از اقلام دارويى گرانقيمت ، كه در ضمن از داروهاى ديگر نيز بيشتر به فروش مىرسد ، عبارت است از داروهاى آنتىبيوتيك كه براى معالجه بيمارىهاى عفونى مصرف مىشود » . اگر ضرر آنتىبيوتيكها فقط منحصر به اين مىبود كه بر مقاومت ميكروبها بيفزايد و چنانكه شرح آن گذشت ، نژادهاى جديدى از آنها به وجود آيد كه داروهاى كنونى در آنها اثرى نداشته باشد باز چندان مهم نبود ، ضررهاى ديگرى نيز در آنتىبيوتيكها موجود است كه بىاندازه بايد به آنها اهميت داد و آن اينكه انسان را ضعيف و كمخون مىكنند ، ويتامينهاى ذخيرهء بدن را مصرف مىكنند ، ميكروبهاى مفيد بدن را ، مخصوصا آنهايى كه در معده توليد ويتامين مىكنند ، از بين مىبرند و از همه مهمتر اينكه مزاج را حساس و استعداد بروز بيمارىهاى آلرژيك ( حساسيت ) را زياد مىكنند و چه بسيار اشخاصى كه مبتلا به بيمارىهاى مزمن بودهاند و پس از دورههاى طولانى معالجه با پنىسيلين و سولفاميد و ساير آنتىبيوتيكها ، اكنون ، حساسيت خاصى در مقابل سرما پيدا كردهاند و با اندك تغيير هوا ، به آنژينهاى مكرّر و زكامهاى طولانى و ساير عوارض آلرژيك مبتلا مىشوند . خلاصه اينكه رواج فوقالعاده آنتىبيوتيكها در عالم ، ضررهاى جبرانناپذيرى براى نوع بشر به ارمغان آورده ، سلامتى بسيارى از مردم را مختل ، مزاجها را عليل ، ضعيف ، حساس و استعداد بروز بيمارىها را زيادتر كردهاند و بهتدريج ، پيدايش انواع جديدى از بيمارىها را در بين مردم سبب شدهاند . اتفاقا ، هماكنون كه مشغول نوشتن اين مطالب هستم ، مجلهء دانشكدهء پزشكى ، شماره 10 ، تيرماه 1336 رسيد كه در آن مقالهاى با عنوان « سولفاميد