خواب طبيعى ؛ خوابى است كه ترميم‌كننده باشد ، يعنى ؛ شخص پس از بيدار شدن ، شاداب و سرحال باشد و بتواند بدون خستگى و كسالت ، كارهاى روزانه را از سر گيرد . از زمان‌هاى قديم ، بىخوابى در بين افراد بشر وجود داشته است و پزشكان براى رفع آن به داروهايى متوسل مىشده‌اند ولى در نيم قرن اخير ، تعداد مبتلايان به بىخوابى روزافزون بوده است و امروزه ميليون‌ها تن ، در سراسر جهان ، به اين عارضه مبتلايند . براى اينكه زيان داروهاى خواب‌آور معلوم شود بايد يادآور شويم كه كليه داروهاى شيميايى كه در اين صد سال ، براى رفع بىخوابى تجويز شده است ، بدون استثنا ، همهء آن‌ها داراى سمّيت و عوارض جانبى كم‌وبيش شديد هستند و در حقيقت « خواب مرضى » ايجاد مىكرده‌اند نه خواب طبيعى ، به‌طورى كه نوزان ، استاد معروف درمان‌شناسى در نيم قرن گذشته مىگويد : بايد اقرار كنيم ، خوابى كه به وسيله درمان پيدا مىشود در حقيقت خوابى مسموم‌كننده است و هيچ‌كدام از آن‌ها نه تنها ترميم‌كننده قوا نبوده‌اند بلكه مضعف هم بوده و پس از بيدارى در روزهاى اول احساس گيجى ، منگى ، سستى و يك نوع افسردگى در شخص كرده و اگر به اين داروها ادامه داده شود اختلالات عميقى در هوش و حواس و حركات بيمار پيدا مىشود و در عين حال ، علاقه و تمايل به خوردن داروهاى خواب‌آور پيدا كرده به‌طورى كه نمىخواهد آن‌ها را ترك كند و اگر هم بخواهد نمىتواند يا به زحمت مىتواند به ترك آن‌ها بپردازد و اين عوارض و آثار سمى ناشى از داروهاى خواب‌آور از قديمىترين تا جديدترين آن‌ها ديده شده و مىشود . مثلا برمورها كه يكى از قديمىترين اين داروها است ، بىتفاوتى نسبت به اشياى خارجى ( آپاتى ) ، كم شدن هوش و حافظه ، افسردگى ، سختى تكلّم ، ملانكولى ، خستگى مفرط ، سقوط قواى بدنى ، سستى عضلانى ، از بين رفتن قوه باه ، بلاهت و منگى توليد مىكند .