باربيتوريك‌ها ؛ كم‌هوشى و ذكاوت ، ضعف و سستى در حركات ، بىنظمى در فعاليت‌هاى خودكار ( مخصوصا در مغز ميانى ) و اختلال شديد مخچه روى حركات موزون ايجاد كرده و به صورت يك نوع بىحالى و بىتفاوتى ، كاهش قدرت تمركز فكرى كه گاهى نيز توأم با نشانه‌هاى ديگرى از قبيل سرگيجه ، ضعف عمومى بدن ، ناهماهنگى عضلانى ، لوچى چشم ، اختلال در تكلّم و لرزش همراه است و گاهى نيز آلبومين و سيلندر در بول ظاهر مىشود . زيان داروهاى خواب‌آور را مدت نيم قرن است ، نه تنها ، در كتاب‌هاى درمان‌شناسى و داروشناسى كه رسما در دانشكده‌هاى پزشكى تدريس مىشود ، گوشزد مىكنند ، بلكه طى مقالاتى در مطبوعات علمى و غير علمى نيز يادآور مىشوند ؛ از جمله ، در كتاب فارماكولوژى بالينى ، تأليف پروفسور استانلى آلستد كه به علت شهرت و اهميتى كه داشته چاپ بيست و يكم آن در سال 1965 منتشر و به اكثر زبان‌ها از جمله به زبان فارسى نيز ترجمه شده است . به پزشكان توصيه مىكنند كه در هنگام تجويز داروهاى خواب‌آور احتياط كنند و تأكيد مىكنند كه داروى خواب‌آور نبايد خطر عادت و اعتياد در پى داشته باشد و نيز در كنگره‌اى كه عده زيادى از پزشكان دوازده كشور ، در شهر صنعتى مانهايم ( آلمان غربى ) ، به مدت يك هفته ، براى بحث دربارهء مسموميت و خطرات داروها تشكيل داده بودند ( خبر آن در ماهنامه تندرست ، شماره 10 ، سال 17 ، تيرماه 1343 درج شده است ) ، پروفسور هوف ، رئيس كلينيك دانشكده پزشكى فرانكفورت ، اظهارنظر كرد كه داروها به منزلهء كاردى براى طب داخلى محسوب مىشوند و اضافه كرد ، هرگاه قرص‌هاى سردرد به صورت عادت و به مقدار زياد مصرف شوند ، باعث ايجاد سردرد و ناراحتىهاى شديد مىشوند و خوردن مرتب قرص‌هاى خواب‌آور ، باعث كم‌خوابى و يا ايجاد ناراحتى در خواب طبيعى مىشود . در ماهنامه دانشمند نيز مقاله‌اى از مطبوعات علمى خارجى راجع به خواب درج شده بود ، كه مجله خواندنىها در