هم‌چنين اگر در نظر آوريم كه كنفرانس ژنو و سمپوزيوم آمريكا بيش‌تر به خاطر اعتيادآور بودن اين داروهاى آرام‌بخش و خطرات آن‌ها منعقد شده است ، آن‌گاه ، بيش‌تر متوجه خواهيم شد كه چگونه كارتل‌هاى داروسازى ، نه كوچك‌ترين اعتنايى به مقالات مندرج در مطبوعات علمى مىكنند و نه براى كنفرانس ژنو و سمپوزيوم آمريكا تره خرد مىكنند زيرا كماكان در بروشورهاى خود مىنويسند اين داروها نه هيچ‌گونه زيان بدنى و روانى دارند و نه اعتياد مىآورند . اگر يك دموكراسى واقعى در جهان حكم‌فرما بود و قوانين مدنى و جزايى اجرا مىشد و زعما و زمامداران دلسوزى در كشورها وجود مىداشت ، اين تراست‌هاى داروسازى را كه با دروغ‌هاى شاخدار خود باعث اغفال پزشكان جهان شده و به‌وسيله آن‌ها ميليون‌ها مردم تيره‌روز و بينوا را كه بايد در كشاكش مشكلات زندگانى كنونى اعصابى پولادين داشته باشند ، به يك مشت افراد بىحس و كرخ و منگ و ضعيف الاراده تبديل مىكنند ولى به ازاى آن سالى ميليون‌ها دلار به جيب مىزنند ، آرى اگر در كشورها ، واقعا مسئولان بهداشتى وجود مىداشتند اين