تراست‌هاى داروسازى را ، طبق ماده 237 قانون مجازات عمومى ، به عنوان شياد و كلاه‌بردار به محاكمه مىكشيدند ؛ زيرا ماده 237 مىگويد : « هركس به وسايل تقلبى متوسل شود براى اينكه مقدارى از مال ديگرى را ببرد يا از راه حيله و تقلب مردم را به امور غير واقع اميدوار كند و از اين راه مقدارى از اموال ديگرى را بخورد به حبس تأديبى از 6 ماه تا 2 سال و يا به تأديه غرامت از 50 تا 500 تومان و يا به هر دو مجازات محكوم خواهد شد » . ولى اگر پاى مجازات در كار باشد بايد مجازات خيلى شديدترى براى آن دسته از پزشكان قايل شد كه جيره‌خوار تراست‌هاى داروسازى هستند و شرافت پزشكى خود را به خاطر سهميه‌هاى مرتبى كه از آن‌ها دريافت مىكنند زير پا مىگذارند و مقالات و رسالاتى تهيه مىكنند كه مورد استناد تراست‌هاى داروسازى واقع مىشود . من نام 20 تن از اينان را با نام مقالات و رسالاتشان كه مورد استناد كارخانه معظم لدرلى است از بروشور مربوط جدا و كليشه كرده‌ام كه در اينجا ، ملاحظه مىفرماييد : خوشبختانه ، به مصداق « اللّهم اشغل الظالمين بالظالمين » ، رقيب گردن‌كلفتى براى سازنده ميلتاون پيدا شد و او سازنده ليبريوم و سپس واليوم بود . چرا رقبا يكى پس از ديگرى پيدا نشوند كه ملل جهان را غم و اضطراب از زندگى پررنج و جهنمى كنونى فراگرفته و بهترين زمينه براى تهيه و فروش داروهاى ضد اضطراب فراهم آمده است . البته در اينجا پاى ميليون‌ها دلار سود ويژه ساليانه براى هر مؤسسه‌اى كه پيش ببرد و رقيب را عقب بزند در كار است . لاجرم ، هر يك از اين مؤسسات به فشار تبليغات خود افزودند و پزشكان جهان را ، پيش از پيش ، به طرف خود جلب كردند .