سياستمدارانى بدنبال نان و آب خوش درخشيدند و در زمان بازگشت لشكريان سلطان ، تعدادى از اين سرداران در نقاط فتح‌شده رحل اقامت انداختند تا از ثروت بادآورده مثل اراضى كشاورزى ، باغ‌ها ، دام و مال‌هاى فراوان بدست آورده و ساير غنايم غيرقابل حمل بهره ببرند . در تعدادى از متون تاريخى به اين مورد اشارات صريح دارند . مثلا در سال 904 ه يعنى در زمان سلطان حسين بايقراى تيمورى ، هرج‌ومرج در استراباد بخاطر درگيرىهاى آخرين شاهزادگان تيمورى به اوج خود رسيد ، ميرزا محمد زمان پسر بديع الزمان ميرزا ( نوه سلطان حسين بايقرا ) در ميان استقبال اعيان و اشراف استراباد و هزار جريب از جمله مير كمال الدين حسينى حاكم هزار جريب قدم به استراباد نهاد . وى بلافاصله : « كلانتران را نوازش داد و داروغگى را به آقا مير كفشگر سپرد » . 115 شايد هم كفشگر يكى از طوايف بزرگ منطقه هزار جريب ( يانه‌سر ) بودند كه قبل از اين تاريخ تحت امر سران ايل يا سرداران خود به اين ناحيه مهاجرت كرده بودند . پيدا شدن سه سنگ مزار بسيار باشكوه در گورستان تاريخى امامزاده روشن‌آباد كه دو تا از آن‌ها به صورت تكه‌هاى متلاشىشده در اطراف متفرق و يكى از آن‌ها بطور كامل سالم بودند ، نشان از شأن و اعتبار سران اين طايفه بود . تصوير گورسنگ على سلطان بن سلطان كفشگر به تاريخ 865 ( دهمين سال حكومت سلطان ابو سعيد تيمورى ) در گورستان اين امامزاده كه تصوير آن‌را در بخش معرفى اين مكان آورده‌ايم ، دليلى بر اين مدعاست . دو سنگ متلاشى و چند تكه‌شده در گورستان شموشك بالا هم وجود دارند يكى بنام « ملك محمد بن . . . كفشگر » و ديگرى « . . . بنت . . . خواجه . . . كفشگر » هستند . در موزه سنگ شهر گرگان نيز سنگى بنام ماه‌بيگه بنت محراب كفشگر مربوط به سال 1031 ( عصر شاه عباس ) وجود دارد . در خاكبردارى سال 1384 از محوطه شمالى پشت مسجد جامع سنگ مزارى بنام « فاطمه بنت ملا محمد كفشگر نوكنده‌اى مربوط به سال 1172 بدست آمد كه متعلق به گورستان تاريخى محله نعلبندان بود . در يكى از بلندترين وقفنامه‌هاى ايران كه به طول 10 متر است و جزو وقفنامه‌هاى مهم منطقه استراباد هم محسوب مىشود ، نام چند تن از اين شخصيت‌هاى بزرگ كفشگر آمده است . اين وقفنامه متعلق به خواجه مظفر پتكچى يكى از رجال سياسى و از فئودال‌هاى بزرگ اواخر عصر تيمورى و اوايل عهد صفوى در استراباد است . وى سازنده مدرسه