منجر به قتل‌عام شده بود . چنين مواردى تا چند دهه پيش گاه‌به‌گاه در روستاهاى منطقه اتفاق مىافتاد . اين دودستگىها گاهى در يك روستا بين اهالى مثلا « پائين‌محله » و « بالا محله » كه نمادى از انفكاك‌هاى جماعت‌هاى اجتماعى ( قبيله ، طايفه و يا تيره ) بودند ، بوجود مىآمد كه در مواردى خونريزىهاى شديدى را به همراه داشت . 10 - يك گورستان بسيار قديمى ديگر در درون خود روستاى شموشك تا دو دهه پيش قرار داشت كه بر روى آن مدرسه روستا را ساخته‌اند . اتفاقا در حفارى اردىبهشت‌ماه سال 1384 خورشيدى چند سنگ مزار فرسوده و شكسته و يك مورد هم كاملا سالم از دل خاك بيرون آمد كه متعلق به سال 777 و شخصى بنام اسفنديار بن حسن خطير است . با تكيه بر اين متن مىتوان استدلال نمود كه طايفه خطيرى و روستاى خطيرآباد در نزديكى شموشك حداقل از 700 سال پيش در اين منطقه مسكون بودند . اين سنگ را نيز بايد يكى ديگر از قديمىترين سنگ گرگان تاريخى در حوزه پژوهشى اين نگارنده دانست كه تصوير آن‌را در صفحات بعد آورده‌ايم . كفشگرها كه بودند در دو منطقه گرگان تاريخى بطور عمده با نام كفشگر برمىخوريم كه حكايت و دلالت بر وجود يك طايفه بزرگ در قرن 9 يا 10 ه . ق دارد . يكى از اين مناطق محدوده‌اى است كه در 15 كيلومترى غرب گرگان يعنى در نزديكى روستاهاى شموشك ، امامزاده روشن‌آباد و مخصوصا روستاى كفشگيرى به فاصله كمى از هم قرار مىگيرند . و ديگرى « دهنه كفشگيرى » يا همان « دهنه محمدآباد كتول » در جنوب فاضل‌آباد ( 20 كيلومترى شرق شهر گرگان ) واقع مىشود . كفشگرها يكى از طوايف بزرگ دوران تيمورى و صفوى در ايالت استراباد بودند كه به احتمال زياد از منطقه‌اى ديگر كوچ كرده و در اين ايالت اقامت گزيدند . سران اين طايفه از جمله فئودال‌ها و تيولدارانى محسوب مىشدند كه احتمالا در ازاى دريافت چند روستا بعنوان تيول ، خدمات نظامى ارائه مىدادند ، و شايد هم در ميان لشكركشىهاى متعدد به سرزمين ايران ، از جمله سه يورش بزرگ تيمور و جانشينانش به اين مرزوبوم آمدند . اتفاقا هر سه بار استراباد فتح گرديد و احتمالا سران طايفه كفشگر در نقش سرداران بزرگ فاتح يا