فلات ايران و محوطه‌هاى باستانى آن فلات ايران با وسعت 2600000 كيلومتر مربع و بلندى متوسط 1200 متر از سطح دريا ، از مشرق به فلات پامير و رود سند ، از مغرب به فلات ارمنستان ، آسياى صغير و بين النهرين ، از شمال به كوه‌هاى قفقاز ، درياى خزر ، رود جيحون و كورا ، و از جنوب به درياى عمان و خليج فارس محدود است . اين فلات يكى از كهن‌ترين كانون‌هاى تمدن در جهان است كه در هزاره چهارم ق . م بوميان آن به‌كار كشاورزى مشغول بودند . در حفارىهاى متعدد بعضى از نقاط اين ناحيه ، دانه‌هاى گندم و جو از محل زيست جماعت‌هاى اوليه بدست آمده است . 1 كشور ايران با 1648000 كيلومتر مربع قسمت مركزى و بيشترين بخش اين فلات را شامل مىشود . ساكنان اوليه فلات ايران سه گروه عمده ساكنان اوليه فلات ايران محسوب مىشدند كه به ترتيب عبارت بودند از : 1 . غارنشينان : كه يكى از شاخص‌ترين آن‌ها اهالى « غار پبده » بودند . آثار بدست آمده از اين غار نشان مىدهد كه افراد آن حدود 10000 سال قبل از ابزار سنگى استفاده فراوان مىبردند . مسير گرگان به مازندران نيز در اين دوران از جمله نقاط ديگر زندگى غارنشينى محسوب مىشد . 2 2 . كوه‌نشينان : نواحى كوهستانى زاگرس و كوهپايه‌هاى غرب ايران در اين بخش قرار مىگرفتند كه گروهى از انسان‌ها حدود 5000 سال پيش در ميان دره‌ها سكونت اختيار نموده و به كار دامپرورى مىپرداختند . لولوئىها و گوتىها از جمله اين مردمان بودند . 3 . دشت‌نشينان : انسان‌ها پس از زندگى غارنشينى ، سرانجام به سوى دشت‌ها ،