محمد بن اسحاق در باب آيهء : وَ ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ « 1 » ، روايت كرد كه اشاره به بنو نضير است و مراد از : فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ وَ لكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلى مَنْ يَشاءُ « 1 » ، اين است كه مسلمانان را آگاهى دهد كه آن اموال خالصهء رسول الله ( ص ) - بى مساهمت ديگران - است . رسول الله ( ص ) آن اموال را ميان مهاجران تقسيم كرد ، جز اينكه سهل بن حنيف و ابو دجانه اظهار فقر كردند كه به ايشان نيز عطا كرد « 3 » و در باب : ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ « 4 » تا آخر اين آيه ، گفت كه خداوند در اينجا تقسيم ديگرى را بين مسلمانان وصف مىكند . محمد بن حاتم سمين از حجاج بن محمد و او از ابن جريح و او از موسى بن عقبه و او از نافع و او از ابن عمر حكايت كرد كه رسول الله ( ص ) نخلهاى بنو نضير را سوزانيد و قطع كرد كه در آن باب حسان بن ثابت گويد : چه سهل آمد بر بزرگان بنو لؤى حريق آتشى كه در بويره زبانه مىكشد

--> ( 1 ) . آيه ششم همان سوره به معنى : هر چيز كه الله از مال ايشان با رسول خويش گردانيد ، و شما در آن نه اسب تاختيد و نه اشتر . لكن الله مىگمارد پيغامبران خويش را بر آن كه خواهد . ( تفسير خواجه عبد الله انصارى ) . ( 3 ) . اين دو تن از انصار - و نه از مهاجران - بوده‌اند ، و استثناء ايشان نيز از همين روست . ( 4 ) . سورهء حشر ، بخشى از آيهء هفتم ، به معنى : هر چه الله با رسول خويش گردانيد از جهانيان ، آن خداى راست و رسول را ( و خويشاوندان رسول را و نارسيدان بىپدر را و درويشان را و راه‌گذريان را . ) ( تفسير خواجه عبد الله انصارى )