جهشيارى نياى وى كاتب خصيب حاكم مصر بوده است و اين حرفه همان گونه كه مىدانيم در عصر عباسى بيش از همه ميان خاندانهاى ايرانى رواج داشته است . د . اين حقيقت كه بلاذرى آثار خود را به عربى نگاشته مغايرتى با ايرانى بودن او ندارد و چنان كه مىدانيم ايرانيان بسيار ديگرى نيز به همين ترتيب عمل كرده‌اند . دائرة المعارف امريكانا در همين زمينه مىنويسد : « درصد عظيمى از بزرگترين نامها در زمينهء شعر و دانش عرب از قبيل بشار بن برد و ابو نواس و سيبويه نحوى و بلاذرى مورخ ، ايرانيانى بوده‌اند كه برخى از ايشان كوشش خود را وقف آن كردند كه مسائل و موضوعات ايرانى را به جهان عرب انتقال دهند و ملايم طبع آنان عرضه دارند . » ه . و بالاخره همان گونه كه گفته شد به نظر مترجم خاندان بلاذرى منسوب به شهر يا قريه بلاذر از توابع ديلم بوده‌اند . بنا به اين دلايل ، مترجم كتاب حاضر معتقد است كه بلاذرى از خاندانى ايرانى بوده و به خلاف ادعاى مذكور در دائرة المعارف اسلام « عربيزه » نشده و بلكه زبان مادرى وى فارسى بوده است . اعضاء ديگر خاندان بلاذرى پيشتر گفتيم كه نام پدر بلاذرى يحيى و نام پدر او جابر و نام پدر جابر داود بوده است ، و نيز گفتيم كه جهشيارى در اثر خود به نام كتاب الوزراء و الكتاب از جابر نياى بلاذرى نام برده و او را نيز بلاذرى خوانده است . كنيه جابر بنا به همين روايت ابو عبد الحميد بوده است و از اين رو مىتوان حدس زد كه جابر علاوه بر يحيى پدر بلاذرى فرزند ديگرى به نام عبد الحميد داشته است .