جعفر شهرى باف

94

طهران قديم ( فارسى )

خودش كه در اين ساعت از او خوشبخت‌ترى نميباشد نگاه بكند . چراغهاى آن كه از هر جنس بود دو طرفش روشن شده و نورافشانى ميكردند . كلام اللّه مجيد . قرآنى كه هركس آن را بنا به عقيدهء خود از سوره‌هاى فتح يا تبارك ، يا يوسف جلوى عروس ميگشود . چند گل و گلدان اكليل لاجورد كرده يا كاغذ روغنى كشيده كه در بشقاب‌هاى اطراف سفره گذاشته ميشد ، مثل بشقاب نقل و بشقاب نبات و بشقاب شاهى سفيد كه از عرض سفره جلو قرآن قرار ميگرفت . دورى « 72 » اى پر آرد كه براى بركت گذاشته ميشد . پنج يا دوازده ، يا چهارده تخم‌مرغ در بشقابى ديگر به نيت اولاد كه قرين و به تعداد با پنج تن و دوازده امام و چهارده معصوم بوده باشد . گلاب‌پاشى طرف راست و عطردانى طرف چپ كه برابر دو زانويش قرار ميگرفت . خنچه « 73 » هفت رنگ اسفند ، همراه قلياب « 74 » ها و نبات‌ها كه چهار گوشه‌اش گذاشته شده بود يك طرف سفره . خنچه‌ى نان سنگك با هشت تكه موم عسل در اطراف آن در طرف ديگر سفره ، با لاله‌هائى كه در چهار گوشهء آن نورافشانى ميكرد . عكس و شمايل يكى از ائمه ، مانند پيغمبر و على و يازده امام . منقل اسفند و لاله چراغهاى فراوان كه اطاق را غرق نور مينمود .

--> ( 72 ) . بشقاب بزرگ توگود . ( 73 ) . خوانچه . وسيله‌اى جهت حمل ميوه و شيرينى و لوازم عروسى مانند آئينه لاله اسفند و نان و غيره ، طبق مانندى مستطيل لبه‌دار ساخته شده از چوب و تخته به طول شش و عرض چهار وجب ، كم و زياد . ( 74 ) . قلياب از اسبابى بود كه در گوشه‌هاى خنچهء اسفند ميگذاشتند . ديگران نيز كه با خود قلياب آورده سر سفرهء عقد گذاشته و بعد از تمام شدن خطبه برداشته براى موارد مخصوص به كار ميبردند .