جعفر شهرى باف
165
طهران قديم ( فارسى )
زورخانه چنان كه ذكرش گذشت سقاخانهء نوروزخان از پررونقترين سقاخانهها بود كه سر تا سر گذر را با طاقبنديها و عكس و شمايل آويختنها و علم و بيرق و علامت و سياهى دايمى طفيل خود ساخته بود و زورخانهاى نيز به نام خود داشت كه آن نيز از معروفترين زورخانهها به حساب مىآمد و دالان ورودى آن از زير همان سقاخانه مىگذشت . زورخانه ، مانند ديگر اماكن عمومى از روى حساب و قاعدهء مخصوص به خود ساخته مىشد كه ابتدا در كوتاه ورودى آن نشانگر موقعيت آن مىگرديد . كوتاهى در زورخانه كه ارتفاع آن غالبا از يك ذرع تجاوز نمىنمود از آن جهت بود كه ورزشكار را تواضع و فروتنى بياموزد و به او نشان بدهد به اين محل با ادب پا بگذارد و قايل به احترام بزرگتران و پيشكسوتتران خود باشد و باد نخوت و گردنفرازى را از سر بيرون اندازد . ساختمان آن مركب بود از سقفى گنبدىشكل كه گود ورزش نيز در زير آن قرار گرفته بود و غلام گردشى « 1 » در اطراف آن جهت رختكن و تماشاچى و محلى براى آبدارخانه و كنارى جهت سنگ « 2 » و جايى براى ميل و تخته و پهلوى در
--> ( 1 ) . دو تا سه متر اطراف گنبدها كه با طاق كوتاهترى ساخته شده بود ، غلام گردش مىگفتند . ( 2 ) . دو تختهء سنگين وزن به عرض و طول 80 * 60 سانتى متر و يا كمتر و بيشتر با جاى دستى در ميانشان كه ورزشكار بر پشت خوابيده آنها را بر سر دست گرفته با بالا پايين كردن ورزش مينمود .