برود و واقعه‌ى مهمترش آنكه شب عروسى ميان عروس و داماد واقع مىشود . اولا اين از جمله عروسىهائى بوده كه مشابه آن را هيچ پيرى در تهران بخاطر نمىآورده ، چه از نظر تشكيلات و تشريفات و مهمانى و سور و سرور و اطعام فقرا ، به مدت هفت شبانه روز و چه از حيث مهريه كه از لباس و جواهر و آب و ملك و منقول و غير منقول كه در قباله قيد و از ناقل داستان مرحوم سيد حسن خان صافى پيشكار خانهء داماد به حقير تفويض شده بود كه از جمله پانزده هزار اشرفى و دوازده پارچه آبادى و دوازده رشته قنات و دوازده آسياب و دوازده كاروانسرا و بسا دوازده تا از اين قبيل به نيت دوازده امام و ديگر و ديگر كه در آن ثبت مىشود . به اين ترتيب مقدمات عروسى برگزار و شب عروسى رسيده داماد نيز به صورت رونما سينه‌ريز دانه‌نشانى از الماس و زبرجد ، كه معادل سيصد هزار تومان قيمت داشته به عروس تقديم و كار زفاف بپايان رسيده وارد سخنان متفرقه ميشوند و اول سخن عروس اين كه چه بهتر ، در اين شب كه شروع زندگيمان مىباشد هر يك معايب ديگرى عنوان بكنيم ، تا با رفع آن بكمال مطلوب برسيم . هر چه داماد از آن سر باز زده ، آن را كارى عبث و موجب دلخورى معلوم مىكند بخرج عروس نرفته ، تا آخر كه به اجبار به آن گردن نهاده ، به اين شرط كه نخست عروس عنوان نمايد و عروس كه گويا ناراضى از او كنار نشسته بوده ذكر معايب بهانه‌اش بوده ميگويد ، حضرت و الا را عيبى نميباشد الا اين كه قد و قامتشان كوتاه مىباشد ! و از او طلب عيب خود مىكند ؟ كه در اينجا باز هر چه داماد زيادتر خواهش صرفنظر نمودن و معذور داشتن خود مىكند ، عروس زيادتر به لجاجت مىافزايد ، تا آن كه داماد هم كه از قرار شرايط دوشيزگى در او نديده بوده ميگويد شاهزاده خانم هم عيبى نداشته بجز اين كه هم دهن و هم دهانشان فراخ مىباشد ! و جملهء داماد كمال نيافته بوده كه عروس با قشقرى پر فضاحت حجلهء زفاف را مبدل به ميدان حرب نموده بخانهء پدر بازميگردد و وقوع طلاق مىشود ! « 29 »

--> ( 29 ) . ضرب المثل‌هاى هر مملكت مطابق فرهنگ و خصوصيات مردم آن ساخته شده است ، از جمله ضرب المثل زير كه ميگويد ( مرگ فقرا و ننگ اغنيا صدا ندارد ) و بلكه اين نخستين واقعه باشد كه در قسمت دوم آن كه بىصدائى ننگ اغنيا باشد مفهوم مخالف ميدهد و البته ، از چنان دربار و وضع داخل آن بعيد نبوده كه عروس از روى امتحان و قياس داماد با مردان ديگر قد و قامت ؟ ! او