طرحهاى پشت صحنهء خود و اربابان خارجى را پياده كردند . اينها در اولين اقدام در شب اول ورود خود به كابل ، قوانين بين المللى را نقض كرده ، داكتر نجيب رئيس جمهور پيشين را كه در دفتر سازمان ملل پناهنده شده بود ، به زور بيرون كشيده ، به دار آويختند . مردم كابل سرآغاز حكومت طالبانى را با اعدام يك رئيس جمهور يافتند . ازاين‌رو ترس و وحشت سراسر جامعه را فراگرفت . پس از آن تاريخ ، هرروز مردم كابل شاهد اعدامهاى علنى و قطع شدن دست‌وپاى افرادى بودند كه از سوى محكمهء طالبان مجرم شناخته مىشدند . طالبان كه بيشترشان افراد بيگانه و نيز خلقيان بدنام گذشته بودند ، براى پنهان كردن چهرهء اصلى خود ترفند عجيبى به كار بستند . اين گروه ، عكاسى ، فيلم‌بردارى ، تلويزيون و ويدئو را حرام اعلام كردند و در نشريات چاپ عكس ممنوع شد . مدارس ، به‌خصوص مدارس دخترانه تعطيل شد و زنان و دختران رسما از رفتن به ادارات و كار در بيرون خانه ممنوع شدند . مردان مجبور شدند كه ريش بگذارند و زنان به اجبار بايد در خانه مىماندند و از خانه بيرون نمىشدند . زن حق نداشت بدون شوهر خود ، حتى نزد پزشك برود . حمامهاى زنانه كاملا مسدود و سينما و تمامى مراكز تفريحى بسته شد . افغانستان پس از يك قرن دوباره به جايى رسيد كه عبد الرحمان خان ساخته بود . جامعه دچار ترس و وحشت و در انتظار مرگ بود . از سراسر قلمرو طالبان خون و مرگ مىباريد ، ولى با وجود اين ، كشورهاى طرفدار حقوق بشر از اين جريان حمايت مىكردند . در سال 1376 اين جريان مخوف از طريق ميمنه به شمال حمله بردند و مزارشريف را تصرف كردند . با اين‌كه اين سلطه فقط سه روز ( از تاريخ 3 جوزا تا 5 جوزا ) دوام آورد و روز 6 جوزا دوباره مزارشريف و بسيارى از نقاط شمال آزاد شد ،