در همان فرداى تسلط طالبان بر مزارشريف ، كشورهاى پاكستان ، عربستان سعودى و امارت متحده عربى ، طالبان را به رسميت شناختند . طالبان پس از شكست مزارشريف تلفات سنگينى را متحمل شدند ، ولى در اثر همكارى پشتونهاى محل و نيز همكارى برخى از گروه‌هاى ديگر در منطقه مخفى شدند و در قندوز پايگاه مستحكمى ايجاد كردند . به اين ترتيب به تاريخ 25 اسد سال 1376 بار ديگر از طريق تاشقرغان به مزارشريف حمله كرده شهر را 28 روز در محاصره گرفتند ، ولى قادر به فتح شهر نشدند . گفتنى است كه در حملهء اول طالبان با همكارى جنرال ملك به مزارشريف ، جنرال دوستم از كشور فرار كرد و رهبرى جنبش را جنرال ملك به‌عهده گرفت ، ولى در جريان محاصرهء 28 روزه مزارشريف ، استاد محقق از جنرال دوستم دعوت كرد كه به مزارشريف برگردد . با ورود جنرال دوستم به مزارشريف سير نزولى شكست طالبان شروع شد ، ولى قبل از ترك محاصرهء شهر ، روز 20 سنبله 1376 مردم قزل‌آباد در شرق مزارشريف و همين‌طور مردم دهدادى توسط طالبان قتل عام شدند . طالبان پس از شكست دوباره در قندوز ، بلخ ، چمتال و ديگر مناطق پشتون‌نشين شمال مخفى شدند و با خريدن تعدادى از قوماندانها و ايجاد تنش بين سران و مسؤلان شمال ، به‌خصوص با ايجاد بدبينى بين جنرال دوستم و استاد محقق ، تعدادى از مسؤلان جنبش را با خود همراه ساخته بار ديگر از طريق فارياب حمله كردند . اين‌بار نه‌تنها شبرغان و مزارشريف كه بسيارى از نقاط شمال به تصرف طالبان درآمد . مزارشريف به تاريخ 17 اسد سال 1377 سقوط كرد . ملّا عمر رهبر طالبان ، جان و مال مردم صفحات شمال به‌خصوص مزارشريف و خاصا هزاره‌ها را براى سه روز به سربازان خود مباح اعلام كرد . در اين سه روز بيش از دوازده هزار نفر از اهالى مزارشريف و اطراف آن‌كه بيشتر آنها