مىشوند به آن و خرم و اگر شر است اندوه مىبرند و نااميد ميگردند تا حدى كه سؤال ميكنند از آن كس كه مرده است و ميگويند اى « 171 » آن مرده نيامد بشما « 172 » و از عباده پسر صامت روايت است كه گفت هرگاه مردى مرد اگر فرزندان او قرآن به كسى مياموزند به آن شاد مىشود و اگر بازمانده وى قرآن نميخواند و بدى مىكند روح اين مرده هر بامداد و هر شب به خانه مىآيد و بدى آن فرزند بازمانده مىگويد تا زمانى كه صور دمند « 173 » نقل روايت كرده‌اند از سعيد جبير كه هر مرده كه ميرود بازمانده از عقب وى ميرود و فرزند گذشته وى به پذيره « 174 » وى ميرود همچنانچه غايب پذيره « 175 » ميكنند و روايتست از مجاهد كه مرده را در قبر بشارت ميدهند بصلاح فرزند وى و چشم وى به اين روشن مىشود و مذهب اهل سنت آنست كه روحهاى مردگان در بعضى اوقات بازميگردد از اعلى عليين يا سجين بجسدهاى ايشان در گور پس مشترك مىباشد روح و جسد در نعيم يا در عذاب و مىنشينند و با هم سخن ميگويند و بيشتر اين در شب جمعه يا در روز جمعه مىباشد و گفته‌اند كه ايشان را عذاب در روز جمعه و شب جمعه

--> ( 171 ) - مد : اى بمعنى آيا مىباشد . ( 172 ) - اصل عبارت روايت در شد الازار چنين آمده است : . . . و روى الحافظ اسمعيل فى كتاب الحجه عن عثمان بن اوس قال قال سعيد بن جبير كيف صنيعك الى بنت اخيك اما انك لا تصنع اليها شيئا الا بلغ اباها ذلك ، قلت لسعيد و يبلغ الاموات ما يصنع الاحياء قال نعم ان رأوا خيرا سروا به و ان يروا شرا سئى بهم حتى انهم ليتساءلون و فى رواية قلت و هل ياتى الاموات اخبار الاحياء قال نعم ما من احد له حميم الا ياتيه اخبار اقاربه فان كان خيرا سر به و فرح و هنئى به و ان شرا ابتاس و حزن حتى انهم ليسألون عن الرجال قد مات فيقال الم ياتكم فيقولون لقد خولف به الى امه الهاويه . ( 173 ) - اصل روايت در شد الازار چنين آمده است : . . . و عن عبادة بن الصامت رضى الله قال اذا مات الرجل فان تعلم احد من ولده القرآن بشر بذلك و ان كان عقبه عقب سوء اتى الدار غدوه و عشيه فبكى عليه حتى ينفخ فى الصور . ( 174 و 175 ) - در نسخه مد در هر دو جا پريده ضبط شده است و چون كلمه مزبور بهيچوجه در جمله معنى نميدهد بفراست دريافت كه بطور قطع بايد پذيره باشد و بدين نحو عبارت تصحيح گرديد براى مزيد اطلاع عين عبارت شد الازار نقل مىشود : اذا مات الرجل استقبله ولده كما يستقبل الغائب .