پس از دفن مستحسن داشته است جهت آنكه سلف صالح و علماى شام « 136 » تلقين ميت داده‌اند و به ياد ايشان آورده‌اند شهادات و توحيد را . الحديث : روايت « 137 » مىكند مسلم از عمر و پسر « 138 » عاص « 139 » كه به پسر خود « 140 » گفت چون بميرم هيچ نوحه‌گر مصاحب من مگردان و هيچ آتش مكن و چون مرا در گور نهى زود بر من خاك بريز « 141 » بعد از آن بنشين بر حوالى گور من به مقدار آن ساعتى « 142 » كه حيوانى را بكشند و گوشت او را قسمت كنند تا من استيناس يابم بشما و بدانم كه بازگشته‌ام به خدا و فرستادگان او « 143 » و اين حكايت « 144 » دليل است بر آنكه مرده استيناس مييابد به زيارت كردن دوستان و خويشان و ياران مسلمان « 145 » . الحديث : روايت كرده است غزالى رحمة الله عليه از عايشه كه گفت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود « 146 » هيچ مردى به زيارت گور برادر خود نرود و ننشيند نزد وى الا كه « 147 » مرده

--> - من الله تعالى لعباده و هو من جملة المنازل الاخره و مواقفها ( نظر باينكه ترجمه نامفهوم بود عين عبارت شد الازار نقل گرديد ) - صفحه 7 شد الازار . ( 136 ) - جها : عظام . ( 137 ) - مد : كرده . ( 138 ) - جها : از عمر كه به پسر . ( 139 ) - جها : به پسر خاص مد : از عمر پس خاص . ( 140 ) - چون هر دو عبارت نسختين خالى از اشتباه نبود عبارت متن با توجه بمتن شد الازار تصحيح قياسى گرديد . ( 141 ) - جها : بر گور من خاك ريز . ( 142 ) - جها : ساعت . ( 143 ) - جها : فرستادگان خداى . ( 144 ) - مد : و فرستادگان او بازگشتند . جها : و فرستادگان خداى بازگشتند به نظر ميرسد كه بازگشتند در هر دو نسخه زائد است زيرا فاعلى براى آن نيست و اصولا روشن است كه مترجم عبارت روايت را درست درك نكرده و ترجمه ابترى از آن كرده است براى مزيد اطلاع عين عبارت شد الازار نقل مىشود . روى مسلم عن عمرو بن العاص رضى الله عنه قال لابنه و هو فى سياق الموت اذا انا مت فلا تصحبنى نائحة و لا نار فاذا دفنتمونى فسنو على التراب سنا لم اقيموا حول قبرى قدر ما ينحر جزور و يقسم لحمها حتى استانس بكم و اعلم ماذا اراجع به رسل ربى . نسختين مد و جها هر دو فاقد كلمه مسلم است . ( 145 ) - مد : از ياران مسلمان . ( 146 ) - مد : گفت . ( 147 ) - مد : برادر خود رود نبيند ترددى آن ! ! متن با مراجعه بشد الازار تصحيح گرديد .