حظيره خود رحمت الله عليه . مولانا قطب الدين محمد « 248 » پسر عالم اوست كه مشار اليه و مدار علم بر وى بود و در كشف حقايق و معرفت تنزيل و بيان اسرار تأويل از علما برگذشت و سودمند شد بمراتب بلند و حظ وافر ، و نصيب متكاثر بيافت از فروع مذهب و اصول و قواعد و تمهيد ابواب و فصول بدانست و جمع ميكرد در اقسام علم و فضل و كمالات بسيار داشت و تمام عمر خود را در نشر علوم و ادب صرف كرد و در اعلاء سنت راسخ

--> - ششصد و شصت » ، - ظاهرا دو نسخه ب ق و ترجمهء فارسى كتاب هرسه غلط فاحش است از نساخ يا از خود مؤلف و تقريبا بنحو قطع و يقين صواب همان نسخهء م است چه اولا خود مؤلف سابقا در ص 61 در ترجمهء روح الدين عبد الرقيب بن عبد الله بن الجنيد در ضمن حكايتى تصريح كرده است كه وفات روح الدين عبد - الرقيب مذكور و صفى الدين ابو الخير فالى ( صاحب ترجمهء حاضر ) و شيخ نجيب الدين على بن بزغش هرسه در ماه شعبان سنهء « ثمان و سبعين و ستمائة » روى داده بوده است ، و ثانيا در شيرازنامه هم نسخهء چاپى ص 146 و هم نسخهء خطى مورخه 833 ص 85 ب نيز صريحا واضحا وفات صاحب ترجمه را در سنهء « ثمان و سبعين و ستمائة » ضبط كرده است يعنى بعينه بطبق م در مورد ما نحن فيه و بطبق هرسه نسخهء شد الازار در ص 61 گذشته ، ( حاشيه علامه قزوينى ) . ( 248 ) - جها : مولانا قطب الدين محمد فالى كه ملقب باستاد البشر بود - مولانا قطب الدين محمد بن ابى الخير ( شد الازار ) . اين شخص بتصريح مؤلف پسر صاحب ترجمهء بلافاصله قبل است ، - و مخفى نماناد كه در وصاف ص 157 نام صاحب ترجمه « قطب الدين محمود » چاپ شده است بجاى « قطب الدين محمد » و آن غلط فاحش است چه در جميع مآخذ ديگرى كه ذكرى از صاحب ترجمه كرده‌اند مانند همين كتاب حاضر در هرسه نسخه و شيرازنامهء خطى مورخهء 833 ص 85 و چاپى ص 145 و تحفة العرفان فى ذكر سيد الاقطاب روزبهان نسخهء خطى كتابخانهء ملك در طهران ورق 119 ، و از همه بالاتر در مقدمهء شرح قصيدهء اشكنوانيه تأليف خود همين صاحب ترجمهء حاضر نسخهء بسيار قديمى كتابخانهء مشهد و نيز نسخهء كتابخانهء مجلس در طهران ، و مجمل فصيح خوافى در حوادث سنهء 712 ، و كشف الظنون در عنوان « كشاف » و عنوان « لباب فى النحو » در جميع مآخذ مذكوره بدون استثنا نام صاحب ترجمهء حاضر قطب الدين محمد مسطور است نه قطب الدين محمود ، پس جاى هيچ شك و شبههء باقى نمىماند كه نسخهء مطبوعهء وصاف در مورد ما نحن فيه غلط فاحش است و بايد « محمود » را در عبارت او به « محمد » تصحيح كرد ، - ( حاشيه علامه قزوينى ) .