شخصى عمارتى ميكرد در آن زمين و ناگاه مطلع شد بر وى و در گور نظر كرد و مردى بزرگ ، درازبالا ديد كه مدفون بود و جامه و سلاح خود در دست داشت و خاتمى داشت كه در وى نوشته بود اسم و نسب وى . پس او بشناختند و تربت او را مزارى گرداندند و زيارت او را اثرى ظاهر است كه تجربه كرده و سوگند خوردن در آنجا را بزرگ داشته‌اند . فقيه نجم الدين محمود بن الياس طبيبى مقبول الروايه بود كه هرچه ميگفت مىدانست كه از كجاست و از علماء زمان و فضلاء اعيان بود و در علوم اديان و فنون ابدان ماهر بود و ممارست اقسام علوم كرده بود و از همه فنون حظى داشت و فن طب بر او غالب بود و شهرتى در طب داشت و ميگويند در مطب سابق بر سابق ميداشت مقدم « 180 » . و رعايت جانب صلحا و فقرا بجاى مىآورد و گاه بود كه معلوم ميداشت كه درويشى قدرت خريدن دوا ندارد كسى همراه ميكرد تا ميخريد و تسليم او ميكرد و او را تصانيف معتبر جامعه « 181 » هست و از آنها يكى كتاب حاوى است « 182 » و شرح فصول بقراط و رشيديه و كتاب اسرار النكاح و در ديباجه آن ورقى چند

--> ( 180 ) - قيل مهما جلس للتداوى قدم الاسبق فالاسبق - ( شد الازار ) . ترجمه واقعا ابتر و نارساست . ( 181 ) - مد : معتبر و جامعه . ( 182 ) - كتاب الحاوى و علم التداوى ( شد الازار ) . رجوع شود بكشف الظنون در تحت همين عنوان « الحاوى فى علم التداوى » ، صاحب فارسنامهء ناصرى 2 : 141 ازين كتاب به « حاوى صغير » تعبير نموده و از « حاوى » معروف محمد بن زكرياى رازى به « حاوى كبير » ، و اين بايد اصطلاحى مخصوص باشد و الا معروف در عموم كتب طبقات اطباء و فهارس كتب و غيره نام كتاب رازى « الحاوى فى علم التداوى » است نه « حاوى صغير » ، - از كتاب الحاوى فى علم التداوى نسخ متعدده موجود است از جمله نسخهء در موزهء بريطانيه در لندن ، و نسخهء ديگرى در گوتا ( آلمان ) كه تاريخ كتابت آن سنهء 737 است ، و نسخهء ديگرى در كتابخانهء ليدن ( هلاند ) ، و نسخهء ديگرى در كتابخانهء آستان قدس رضوى در مشهد كه مؤلف فهرست آن كتابخانه ج 3 ص 253 سهو بسيار عظيمى نموده و آن را بمحمد بن زكرياى رازى نسبت داده است ، ( حاشيه علامه قزوينى ) .