شيخ ابو محمد روزبهان بقلى « 49 » سلطان عارفان و برهان عالمان بود و قدوه عشاق زمان « 50 » و اسوه ابدال گشته بود . و بدرستى كه در اول حال مسافرت عراق و كرمان و حجاز و شام كرد و كتاب بخارى از حافظ سلفى « 51 » در اسكندريه شنيد و از شيخ ابو النجيب سهروردى و شيخ ابو عبد الله خبرى « 52 » هم شنيد . بعد از آن خرقه از شيخ سراج الدين خليفه پوشيد و بر فقيه ارشد الدين و غيره او چيزى خواند بعد از آن برياضات و مجاهدات بليغه مشغول شد در كوههاى شيراز . فقيه حسين رحمت الله عليه ميگويد من او را دريافتم و صاحب ذوق و استغراق بود و وجدى دائم داشت كه ترس از او نميرفت و آب چشم او بازنمىاستاد و هيچوقت از اوقات قرار نداشت و در فرياد بود و هيچ ساعت از ناله ساكن نميشد و هر شب بگريه و ناله بروز ميرسانيد و از پروردگار ميترسيد و او را سخنان هست كه فهم بيشتر مستمعان به آن نميرسد و در حالت وجدى كه داشت

--> ( 49 ) - الشيخ ابو محمد روزبهان بن ابى نصر البقلى الفسوى ثم الشيرازى ( شد الازار ) . ( 50 ) - مد : قدوه عشيرت زمان - قدوة العشاق ( شد الازار ) . ( 51 ) - مد : سعلى - جها : سعد . يعنى صدر الدين ابو طاهر احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن ابراهيم سلفه اصفهانى سلفى از مشاهير محدثين و فقهاء شافعيه ، در حدود سنهء 478 در اصفهان متولد شد و در طلب علم در آفاق مسافرت نمود و در سنهء 511 باسكندريه وارد شد و در آنجا رحل اقامت افكند و على بن سلار ملقب بعادل والى اسكندريه كه بعدها وزير الظافر بامر الله از خلفاء فاطميين مصر گرديد براى او در اسكندريه مدرسهء ساخت و تدريس آن را بوى مفوض نمود و شهرت او در آنجا بغايت رسيد و از اقطار بعيده مردم براى تحصيل علم به خدمت او شد رحال مينمودند ، و بالاخره در سنهء 576 در همانجا در حدود سن صد سالگى وفات يافت ، و سلفى بكسر سين مهمله و فتح لام منسوب است بجد اعلاى او ابراهيم ملقب به سلفه معرب ( سه لبه ) يعنى داراى سه لب زيرا كه يكى از لبان او شكافى بزرگ داشته كه مانند دو لب مىنموده به غير لب درست او ( رجوع شود بانساب سمعانى ورق 302 الف ، و معجم البلدان در فهرست اعلام آن ، و ابن خلكان در باب الف ج 1 : 31 - 33 ، و طبقات الحفاظ 4 : 90 - 95 ، و سبكى 4 : 43 - 48 ، و شذرات الذهب 4 : 255 ) . ( 52 ) - با فحص بليغ معلوم ما نشد اين شيخ ابو عبد إله خبرى كيست و نام و نسب او چه بوده ( علامه قزوينى ) .