كنيد از خطاكننده كه من او را عفو كردم پس او را رها كردند « 88 » . شيخ ناصر الدين عبد الرحيم بن طاهر « 89 » پسر اوست عالم ربانى و كامل سبحانى امام ائمه عالمان و استاد پيران و حكيمان صاحب مقامات عليه و كرامات جليه . بلند همت كه دنيا پيش او قدرى نداشت و رفيع‌قدرى كه رغبت بدنياى دنى نكرد و مؤمنى موقن بود كه ساعتى از عمر خود مهمل نگذاشت و در حالت سختى و آسانى هرگز هيچ‌كار او معطل نماند و بدرستى كه در اصول دين متين حكم داشت و اول اساس شرعيات راست ميداشت بعد از آن شروع در عقليات ميكرد . مصنف كتاب روح الله روحه ميگويد كه من در خدمت او روز و شب مىبودم و در درس او حاضر ميشدم و در درس او افاضل و استادان مجلس معقول و منقول حاضر ميشدند در سحرها ، پس نماز صبح ميگزارد و مشغول درس گفتن ميشد تا آفتاب برميامد بعد از آن بصومعه ميرفت و در محله سراجان بدرس خواندن مشغول ميشد تا وقت آفتاب فروشدن . پس ديگر بتعليم جماعتى متوجه ميگشت

--> ( 88 ) - مد : چون بيدار شد صاحب خون او را رها كرد . در شد الازار چنين آمده است : و سمعت جدى ان القاتل حبسوه فرأيت والدى فى المنام يقول اعفوا عن الخاطىء فقد عفوت عنه قال فلما انتبهت امرت بأطلاقه . ازين عبارت بالصراحه برمىآيد كه مقتول يعنى شيخ زين الدين طاهر بن المظفر بن محمد صاحب ترجمه جد اعلاى مؤلف - و بعبارت ديگر پدر جد او - بوده است ، و حال آنكه خود مؤلف در نمرهء 143 از تراجم كتاب نام و نسب پدر خود را چنين عنوان كرده است : « نجم الدين ابو الفتح محمود بن محمد بن اسعد بن المظفر والد جامع هذا الكتاب » و چنان كه مىشود از مؤلف تا مظفر ابدا طاهرنامى موجود نيست و چون از خارج ميدانيم هم از كتاب حاضر و هم از شيرازنامه كه اين مظفر بن محمد هفت پسر داشته : طاهر و اسعد و مسعود و منصور و اسمعيل و عبد الوهاب و عمر كه تراجم همگى آنان در اين كتاب هريك بجاى خود مذكور است پس واضح است كه صاحب ترجمهء حاضر طاهر بن المظفر پدر جد مؤلف نبوده بلكه عم جد مؤلف بوده است ، و گويا مؤلف را در اينجا بواسطهء بعد زمان سهوى و تخليطى دست داده و برادر جد اعلاى خود را يعنى زين الدين طاهر را با جد اعلاى خود يعنى اسعد بن المظفر با يكديگر اشتباه نموده است ، و بجاى اينكه بگويد : « فرأيت عمى فى المنام » گفته « فرأيت والدى فى المنام » . حاشيه علامه قزوينى . ( 89 ) - الشيخ ناصر الدين ابو اسحق عبد الرحيم بن طاهر ( شد الازار ) .