ميگذاشت و سنگ‌ريزه بر سر انگشتان خرد ميكرد و ميانداخت در شبها در وقت صبح كه مؤذن ميامد از براى بانگ صبح بعد از آن برميخاست و پيش از وقت صبح نماز خفتن ميگزارد و حكايات او بسيار است در سيره « 19 » و قبر او مشهور است بشيخ احمد شهره رحمت الله عليه « 20 » . شيخ بهاء الدين بن عمر شلكو « 21 » در اوائل حال جوانى بود كه گله‌بانى ميكرد و در روز گوسفندان ميچرانيد و رئيسى داشت و آن رئيس را دخترى جميله بود و شيخ را عادت آن‌كه در روز گوسفندان رئيس ميچرانيد و در شب در خانه رئيس شب زنده ميداشت و حال جوان در غايت حسن و ادب و امانت و ديانت بود پس دختر رئيس بر وى عاشق شد و چند وقت در « 22 » عاشقى صبر و قرار نداشت . ناگاه شبى غفلتى در اهل خانه و خويشان بيافت و فرصتى شمرده نزد شيخ جوان

--> ( 19 ) - به ظن غالب بقرينه اينكه راوى اين ترجمه حال بتصريح مؤلف ديلمى است مراد از سيره بايد كتاب ( سيره شيخ كبير ) تأليف همان ابو الحسن على ديلمى باشد ( علامه قزوينى ) . ( 20 ) - عبارات شد الازار درباره صاحب ترجمه فوق چنين است : قد لقى افاضل الناس و كتب عن الجنيد و ابى محمد رويم و لقى سهل بن عبد الله التسترى ، روى الديلمى عن الشيخ الكبير ابى عبد الله انه قال ما رايت واجدا متحققا فى وجده السرمدية مثل احمد بن يحيى و هو اول شيخ صحبه ابو عبد الله قال و كان يبيت فى صحن المسجد الجامع يجمع طيلسانه و يجعله تحت رأسه و يستلقى على قفاه و يأخذ الحصا و يكسره بأسنانه و يرميه الى ان يؤذن للصبح ثم يقوم و يصلى بطهارة العشاء و حكاياته فى السيرة كثيرة ، قيل مرقده فى هذه المقبرة و لم اطلع عليها بعد رحمة الله عليهم - كاملا روشن است كه عبارت : و قبر او مشهور است بشيخ احمد شهره اشتباه محض است چه شيخ احمد شهره كه در شماره 37 آمده است شخصيتى ديگر بوده و با شيخ احمد يحيى كاملا متفاوت است و معلوم نيست اين عبارت بچه مناسبت در اينجا آمده است و الله اعلم مضافا بر اينكه اصلا در متن شد الازار ذكرى از اين موضوع نيست و مرحوم علامه قزوينى نيز متعرض اين امر نشده‌اند . ( 21 ) - مد : شيخ بهاء الدين عمر بن سلكو - جها : شيخ بهاء الدين عمر بن شاكر - الشيخ بهاء الدين كرشاسف بن عمر المعروف فى شيراز بشلكو . ( شد الازار ) . ( 22 ) - مد : چند در .