مشايخ بزرگ ديده و ميگويند چهل نوبت حج كرده است و او را همتى بزرگ و نفسى مؤثر بوده و نامدار كه لقب اوست نامى است از بانيان آن محله يا آن بقعه و ميگويند نامدار نام وزيرى از وزيران آن زمانه است كه نسبت آن محله به دو ميكنند و در سال پانصد و هفتاد از هجرت وفات كرد نزديك مسجد نام‌دار « 279 » . مولانا قوام الدين بن عبد الله فقيه نجم « 280 » استادى علامه بود و قدوه ائمه زمان خود و او از آن شخصى بود كه مثل وى در هيچ دور و زمان نزاد و دريائى پر از جواهر علوم بود كه قعر آن دريا پيدا نبود و صلابتى عظيم و هيبتى سخت داشت و در سنت راسخ بود و با هركس كه مباحثه ميكرد برفق و راستى بر وى غالب ميگشت و هرچه ميگفت راست بود و معامله وى حق بود و بر چيزى آموزنده « 281 » و بارشاد و تفهيم راغب بود « 282 » و در مجلس او به غير از عالم ، بالا نمىنشست و خداىترسى « 283 » داشت و اهل عدل را عزيز ميداشت و در راه دين از خداى تعالى ميترسيد و بدانك در اول حال ادب از پدر عالم عابد خود مولانا نجم الدين فقيه گرفته بود و او فقيهى صوفى با ورع بود و مقدمات از او حاصل كرده بود و بطريقه مولانا ظهير الدين عبد الرحمن مقامى « 284 » گشته و تزويج دختر كريمه

--> ( 279 ) - جها : باندار . ( 280 ) - مولانا قوام الدين ابو البقاء عبد الله بن محمود بن حسن الشيرازى ( شد الازار ) . ( 281 ) - مد : و معامله وى حق بود بر چيزى آموزانيد ! - جها : معامله وى آزماينده - عبارت ابتر است - شايد كلمه آزماينده با اصل تناسب بيشترى داشته باشد . ( 282 ) - مد : و ارشاد و تفهيم راغب بود - قائما بالحق ناطقا بالصدق يعامل بالحق المحض و يصيب فى كل مقام دحض يرغب على التعلم و التعليم و يحرض على الارشاد و التفهيم ( شد الازار ) . ( 283 ) - جها : خداپرستى . ( 284 ) - جها : مناهى - شايد مباهى بوده است و الله اعلم بالصواب بهرحال متن مقامى است و معنى رسائى ندارد .