در دين خود ، يا مرتد گردد مردى مسلمان . پس حاكم متغير شد و گفت عقوبت تو معزولى تست از ولايت و حصن پس كليد قلعه را بازسپرد « 272 » و فرود آمد و گفت خوش نعمتى است كه مرا روزى شد و از آن كار درگذشت و بعبادت مشغول شد و رباطى ساخت بمحله در اصطخر و باجازت شيخ نجيب الدين « 273 » بخلوت بنشست و بسى عجايب بديد از خدمت و صحبت شيخ و در خدمت وى صالحان جمع ميشدند تا زمانى كه به خدا رسيد در سال هفتصد و دوازدهم از هجرت . شيخ محمد باكالنجار « 274 » شيخى وجيه با بهاء خوش‌منظر پاك بود « 275 » و مجاهده و خلوت و اوراد بسيار داشت و عبادات و طاعات بيشمار كرد « 276 » و او را كلمات روحانى و اشارات رحمانى بود و در اثناى حالات رساله‌ها نوشته است و نيكبختان و سعادتمندان در صحبت وى ببركت استفاده رسيدند و نورهاى حكمت از او گرفتند متوفى شد و او را در بقعه خود « 277 » دفن كردند . شيخ مؤيد بن محمد « 278 » از عرفاء نامدار ربانى بوده است و مسافرت حجاز كرده و

--> ( 273 ) - يعنى شيخ نجيب الدين على بزغش . ( 272 ) - جها : بسپرد . ( 274 ) - الشيخ جمال الدين محمد بن ابى بكر بن باكالنجار - بقرينه اسم پدر وجد و نيز از اينكه مؤلف در آخر ترجمه گويد و دفن عند والده با ملاحظه اينكه معمولا وى اين نوع تعبير را در مورد ذكر ابناء بلافاصله بعد از تراجم آباء مينمايد شكى باقى نمىماند كه صاحب اين ترجمه شيخ جمال الدين محمد پسر صاحب ترجمه مذكور بلافاصله قبل است ( حاشيه شد الازار ) . ( 275 ) - كان شيخا وجيها بهى المنظر زكى المخبر ( شد الازار ) . ( 276 ) - جها : عبادات و طاعات بسيار مىگذاشت . ( 277 ) - توفى سنه . . . و خمسين و سبعمائه و دفن عند والده رحمة إله عليهم ( شد الازار ) جاى عدد آحاء در هر دو نسخه ق ب سفيد است - در نفحات ص 296 - 297 شرح احوال صاحب ترجمه مذكور است ولى آنجا نيز تاريخ وفات او را ( نتف و خمسين و سبعمائه ) نگاشته بدون تعيين آحاد . ( 278 ) - جها : شيخ مزيد بن محمد باندار ! الشيخ مؤيد بن محمد بن احمد - المعروف بنامدار ( شد الازار ) .