مىرفت و ارژنگ مانى از نمونه‌هاى آن به شمار مىرود ، پس از اسلام نيز ايرانيان استعدادهاى هنرى خود را در آراستن و تذهيب كتب دينى مخصوصا قرآن و نقاشى مساجد به كار بردند و هنرمندان شش قرن اول هجرى در حكم پيشقدمان هنر عصر تيمورى بودند . تيمور با وجود آنكه طبعا مردى خشن و جنگجو بود ولى پرورش او در محيط دانش و هنر سبب شد كه سمرقند به مجمع دانشمندان و هنرمندان تبديل گردد . بنابراين مبادى هنر مكتب تيموريان از دربار سلاطين گذشته به دربار تيمور انتقال يافته است 14 . در دربار ميرزا بايسنقر بن شاهرخ نيز آثار هنرى زيبايى در خط و تذهيب و جلدبندى و صحافى به وجود آمد . بهترين و ظريف‌ترين فرش‌هاى ايرانى در اين دوران بافته مىشد . ساخت و تزئين اسلحه نيز به ظريف‌ترين شكلى انجام مىگرفت . بايسنقر و سلطان حسين بايقرا هنرمندان تذهيب كار را از اطراف به دربار خود مىخواندند تا خطوط و مرقعات خزانه‌هايشان را تذهيب كنند 15 . خطاطان ماهرى چون سلطان على مشهدى نيز در ملازمت امير علىشير نوايى وزير سلطان حسين بايقرا به سر مىبردند . هنر معمارى در اين عهد در اوج ترقى بود . از جمله معماران زبردست اين دوران قوام الدين معمار شيرازى ( م 844 ) بود كه در عهد شاهرخ مىزيست . وى در نجوم نيز ماهر بود 16 . سلاطين آق‌قوينلو نيز به هنر و صنعت اهميت مىدادند . به فرمان سلطان يعقوب قصر با شكوه تابستانى « هشت بهشت » در تبريز ساخته شد 17 . در اين عهد به فن موسيقى نيز توجه مىشد . از مشهورترين نوازندگان اين دوره خواجه عبد القادر بود كه ابتدا در دربار جلايريان به سر مىبرد و پس از فرار سلطان احمد جلاير از مقابل تيمور ، به ملازمت ميران شاه بن تيمور درآمد و پس از او در خدمت شاهرخ بود تا در سال 838 از دنيا رفت 18 . هنر نقاشى نيز در اين دوران راه كمال پيمود و توانست از مرحله اقتباس و فراگرفتن فنون نقاشى فراتر رفته و آنچه از فنون چينى و ديگر سبكها گرفته بود در خود تحليل كند و يك سبك مستقل به وجود آورد . بزرگترين نقاش عهد ، استاد كمال الدين بهزاد كه در سال 854 در هرات به دنيا آمد و در سال 942 در همان شهر وفات يافت سبكى نو در نقاشى پديد آورد كه اكثر نقاشان دوران از او پيروى كردند 19 .