مقام‌هاى چهارگانه يا مصلاى امامان در نمازهاى يوميهء واجب تقى فاسى در كتاب « شفاء الغرام » خود اين‌گونه آورده است : مقام شافعى در پشت مقام ابراهيم است و فاصلهء آن تا ديوار شرقى كعبه 2 / 1 39 ذراع آهنى مىباشد و ميان مقام شافعى تا دو ستون پيشين گنبد مقام ابراهيم 2 / 1 9 ذراع است كه البته اين مقام اكنون ديگر وجود ندارد و امام شافعيان در مقام ابراهيم و يا بر روى بام جايگاهى كه بر روى چاه زمزم ساخته شده است نماز مىگزارد . اما مقام حنفى كه فاصله آن از ديوار محراب تا ميانهء ديوار حجر 6 / 5 31 ذراع و از ديوار محراب آن تا لبهء حاشيه مطاف 2 / 1 10 ذراع پايى است كه عرض هر عتبه پايى نيم ذراع و دو قيراط مىباشد . اما مقام مالكى كه فاصلهء آن از ديوار محراب آن تا ميانهء ديوار غربى كعبه 3 / 2 37 ذراع و از ديوار محراب تا حاشيهء مطاف 3 / 1 10 ذراع پايى مىباشد . و اما مقام حنبلى كه فاصله آن از ديوار محراب تا حجر الأسود در جنوب مسجد الحرام 3 / 2 27 ذراع به ذرع پا مىباشد . ( ذراع آهنى برابر با 7 / 1 56 سانتيمتر است كه در اين باره صحبت خواهد شد ) . 1 - مقام حنفى : تقى فاسى مىگويد : در اواخر سال 801 هجرى و آغاز سال 802 ه . مقام حنفيان ساخته شد . اين مقام بر روى چهار ستون سنگى با سقفى كه در آن تزيينات روغنى به كار رفته ، قرار گرفته است . سطح بالاى سقف كه در زير آسمان است ، با آهك سفيد شده است . در ميان دو ستون پيشين مقام ، محرابى مرمرين قرار داده شده است . فاسى مىگويد : عده‌اى از علما ؛ از آن جمله علامهء بزرگوار زين الدين فارسكوى شافعى اين عمل را مردود شناخت و كتاب جالبى در اين مورد تأليف نمود و نيز شيخ سراج الدين بلقينى و فرزندش جلال الدين ، قاضى القضاة مصر ، همچنين قضاة ديگر اين عمل را رد كرده و بر انهدام آن فتوا دادند و بر كسى كه فتوا بر چنين ساختمانى داده است حكم تعزير صادر نمودند . ولىّ امر نيز فرمانى دربارهء انهدام اين ساختمان صادر نمود ، ليكن با مخالفتهايى كه افراد ذى نفع در آن نمودند ، حكم به مرحلهء اجرا در نيامد . علت مخالفت با چنين ساختمانى ، اشغال بخشى از فضاى مسجد الحرام است كه استفادهء اندكى از آن مىشود . همچنين به جهت پوشيده بودن آن ، ترس از فساد در آن مىرفت ليكن از