سوى ديگر ، برخى از علماى حنفيه با خراب كردن آن مخالفت كرده و مىگفتند : اين سايبان ، حاجيان را از گزند آفتاب و گرما و باران و سرما پناه مىدهد و در حكم رواق‌ها و ستون‌هاى مسجد الحرام است . در سال 836 ه . امير سودون محمدى به منظور تعمير سقف ، مقام ياد شده را برداشته و سپس با نقش و نگارهاى زيبايى كه بهتر از قبل بود تزيين نمود و بر روى آن گنبد چوبى سفيدى قرار داد كه از درون مقام اثرى از آن گنبد ديده نمىشد . كف درون مقام را نيز با سنگهاى لاشهء قرمز رنگ ، سنگ فرش كرد كه بعدها نيز بارها تجديد گرديد . آخرين بار در سال 917 ه . بود كه به همان منوال تا سال 924 ه . باقى ماند . هنگامى كه امير مصلح الدين رومى در موسم حج سال 923 ه . براى انجام حج به مكه آمد تصميم گرفت كه آن را خراب كرده و مجددا به طرز مجلل‌ترى آن را بنا نمايد . بدين منظور در آغاز سال 924 ه . آن را خراب كرد و سپس گنبد بلند و بزرگى كه بر چهار پايهء پهن به همراه چهار نيم طاق بود بنا نمود . تمامى اين قسمت‌ها توسط سنگ‌هاى لاشهء تراشيده شده ، از رنگ قرمز و زرد ساخته شد . اين سنگ‌ها را از سمت حديبيه و از منطقه‌اى بنام شميسى مىآوردند . همچنين وى بر طول و عرض مقام افزود و محراب آن را در كنار لبه حاشيه مطاف قرار داد . اين گنبد تا سال 949 ه . باقى بود تا اين كه در سال ياد شده ، به دستور پادشاه و به علت اشغال فضاى زيادى از مسجد الحرام تخريب گرديد . اين دستور به وسيلهء امير خشقلدى نيابت پادشاه در جده و مباشر ساختمان‌سازىهاى سلطنتى به مرحله اجرا درآمد و در روزهاى آغازين ماه رجب سال 939 ه . اين گنبد منهدم گرديد . وى سپس اقدام به ساختمان مجللى براى مقام حنفيان نمود ، چهار ديوارى كه 4 ركن آن را با قطعات ستون‌هاى سنگى باقى مانده از گنبد پيشين ساخت كه از سنگهاى لاشه تشكيل شده بود با 6 ستون گران‌بهاى يك پارچه از سنگ چخماق كه دو ستون آن در ميان 2 ركن و دو ستون ديگر در ميان دو ركن پسين قرار داد و يك ستون نيز ميان دو ركن برابر در سمت باب العمره و ستون آخر ميان ركن برابر با سمت باب السلام به موازات ستون نخستين ساخت . بر بالاى اين ستون‌ها ، ده نيم طاق زيبا قرار داده شد كه بر آن سقفى از چوب ساج با شكل بسيار ظريف و جالبى ساخته شده است . اين سقف با نقش و نگارهاى چشم‌نوازى تزيين شده است . بر روى اين سقف سايبانى چهار گوش بر روى