مسأله 40 - همچنان كه استطاعت به داشتن زاد وراحله محقق مىشود ، به بذل ، يعنى كسى مصارف وهزينه حج را به انسان بدهد ، نيز محقق مىشود . ودر بذل فرقى نيست بين آن كه يك نفر تمام مخارج را بدهد يا چند نفر كه هر كدام قسمتى را به عهده بگيرند . وچنانچه كسى را دعوت به حج نموده وملتزم به زاد وراحله ومخارج زندگى عائله وى شوند با وثوق به بذل كننده حج بر أو واجب مىشود . ودر صورت عدم قبول حج بر أو مستقر شده وبايد در سال آينده ويا سال جارى در صورت امكان ولو با قرض به حج برود وهمچنين است اگر به أو مالي داده شود كه در حج صرف نمايد وآن مال كفاف هزينه حج وزندگى عائله وى را بدهد . وفرقى بين اباحه ( در اختيار گذاشتن ) وتمليك ودادن عين مال يا قيمت آن نيست . مثل اين كه شخصي ماشين خود را كه مثلا بيست هزار تومان ارزش دارد در اختيار انسان گذاشته يا مىبخشد كه آن را در راه حج صرف كند يا قيمت آن را به انسان به همين منظور مىپردازد . مسأله 41 - هر گاه شخصي براي شخصي مالي وصيت كند كه با آن مال حج نمايد ، در صورتي كه آن مال به مقدار هزينه حج وخرج زندگى عائله وى باشد ، پس از مردن موصى حج بر موصى له واجب مىشود . وهم چنين است اگر شخصي مالي را براي حج وقف يا نذر يا وصيت نمايد ، ومتولى وقف آن مال را