سورة الاخلاص [ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 ) در اصول كافى در وجه نزول اين سورهء كريمه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه « ان اليهود سألوا رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و إله فقالوا انسب لنا ربك فلبث ثلاثا لا يجيبهم ثم نزلت قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ الى آخرها » يعنى بدرستى كه جهودان پرسيدند حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و إله را پس گفتند نسبت پروردگار خود را بيان كن و روشن كن براى ما معرفت پروردگار خود را پس رسول عليه السّلام سه ساعت « 1 » درنگ كردند و هيچ جواب نگفتند بعد از آن فروز آمد سورهء قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ تا آخر آن و بنا برين اين سوره را سورهء نسبة الرب گويند و معنى نسبت در اصل نسبت دادن شخصى است به پدر او تا ممتاز شود از غير خود و درين جا مراد بيان معرفت خداى تعالى است بحيثيتى كه سامع اكتفاء به آن تواند كرد و احتياج بزياده بر آن نداشته باشد و در حديث ديگر از

--> ( 1 ) - طاهرا : سه روز - م