برنينگيزد يا آنكه هيچ كس را در قيامت زنده نكند براى حساب و جز او اين ظنون همه باطل و فاسد است وَ أَنَّا لَمَسْنَا السَّماءَ و به اينكه ما هر آينه طلب رسيدن به آسمان نموديم براى استماع حوادث عالم علوى و سفلى فَوَجَدْناها مُلِئَتْ حَرَساً شَدِيداً پس يافتيم بعد از ظهور كوكبهء احمدى صلّى اللَّه عليه و إله آسمان را پر كرده شده از پاسبانان يعنى از ملائكهء با قوت و توانايى وَ شُهُباً و از شهابى چند تا ما را بوسيلهء آن حارسان و شهب منع كنند از رسيدن به آسمان وَ أَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ و به اينكه ما بوديم كه مىنشستيم قبل از بعثت پيغمبر آخر الزمان صلوات اللَّه عليه و آله از اطراف آسمان در نشستنگاه كه براى خود آماده كرده بوديم بدون حارثى و شهابى لِلسَّمْعِ براى استراق سمع و شنيدن اصوات ملائكه فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ پس هر كه از جن طلب شنيدن اقوال ملائكه كند درين زمان كه پيغمبر آخر الزمان صلوات اللَّه عليه و آله مبعوث شده يَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً اى شهابا را صدا يعنى مييابد آن مستمع براى زجر و منع خود شهاب منع كننده را از استماع اصوات ملائكه وَ أَنَّا لا نَدْرِي و به اين كه ما نميدانستيم كه از آن حراست و منع أَ شَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الْأَرْضِ آيا بدى خواسته شده است به كسانى كه در زمين انداز آدميان أَمْ أَرادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَداً يا خواسته است بر ايشان پروردگار ايشان خير و خوبى را اما الحال كه بشرف ايمان مشرف شديم دانستيم كه آن منع محض خير و خير محض بوده ايراد فعل مجهول در شر و فعل معلوم در خير ظاهرا اشارت بر تعظيم پروردگار عالميان باشد كه بحسب ظاهر نسبت شر به آن جناب ندهند از حديث حضرت صادق عليه السّلام معلوم مىشود كه مراد از « وَ أَنَّا لا نَدْرِي اشراريد » تا آخر ارادهء شر در باب حراست و منع شياطين از استراق سمع نيست بلكه مراد اينست كه آيا در مطلق امور ارادهء شر و بدى شده يا حق تعالى ارادهء خير نموده زيرا كه على بن ابراهيم از آن حضرت روايت كرده كه بعد از تلاوت اين آيه فرمودند « لا بل و اللَّه شر اريد بهم حين بايعوا معوية و تركوا الحسن بن على عليه السّلام »