فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ پس عاصى شدند هر قومى بفرستادهء پروردگار خود فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رابِيَةً پس بگرفت خداى تعالى ايشان را گرفتنى زياده بر آنچه ايشان كرده بودند « و فى رواية ابى الجارود عن ابى جعفر عليه السّلام الرابية التي ربت ما صنعوا » إِنَّا لَمَّا طَغَى الْماءُ بدرستى كه ما آن هنگام كه طغيان كرد آب يعنى از فرمان خزينه‌داران آب سر باز زد در وقت طوفان چنانچه در من لا يحضره الفقيه از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله روايت كرده كه « و ما نزل مطر قط الا به وزن الا زمن نوح صلوات اللَّه عليه فانه عتا على خزانه فخرج فى مثل خرق الإبرة فاغرق اللَّه به قوم نوح » يعنى نازل نشد باران هرگز الا به وزن و قدر خاصى مگر در زمان حضرت نوح كه سركشى كرد بر خزانه‌داران آب پس به مقدار سوراخ سوزنى زياده بيرون آمد و حق سبحانه و تعالى قوم نوح را به آن هلاك كرد تأويل سوراخ سوزن در مقدمهء باد قوم عاد گذشت غرض چون آب سركشى كرد حَمَلْناكُمْ فِي الْجارِيَةِ برداشتيم شما را يعنى پدران شما را كه شما در اصلاب ايشان و ارحام مادران بوديد در كشتى رونده بر روى آب يعنى در كشتى نوح لِنَجْعَلَها تا بگردانيم آن جاريه را كه نجات مؤمنان و هلاك كافران در آنست لَكُمْ تَذْكِرَةً براى شما پندى و عبرتى اختيار حملناكم بر حملناهم به جهت امتنان بر اولاد ايشان است وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ و تا نگاهدارد اين پند را گوش نگاهدارنده و از آن نفع گيرد و صاحب مجمع البيان باسناد خود از ابى الدينار روايت مىكند كه « سمعت على بن ابى طالب عليه السلم يقول لما نزلت وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ قال النبى صلّى اللَّه عليه و إله سئلت اللَّه عز و جل ان يجعلها اذنك يا على » ابو الدنيا عثمان بن عبد اللَّه است كه كنيت او ابا عمر بود و چون حضرت امير المؤمنين عليه السلام طول عمر او را ميدانست بنا برين كنيت او را ابو الدنيا گذاشت و طبرى باسناد خود از مكحول روايت كرده كه « لما نزلت هذه الاية قال النبى صلّى اللَّه عليه و إله و سلم اللهم اجعلها اذن على ثم قال على عليه السلم فما سمعت شيئا من رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله فنسيته » يعنى چون آيهء : وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ نازل گرديد حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله