پنجم ايشان بود أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ آيا نگفتم مر شما را در وقتى كه قصد منع فقرا داشتيد لَوْ لا تُسَبِّحُونَ چرا منزه نميسازيد خداى تعالى را از نقص حالكونى كه تايب باشيد از آنچه قصد كرده بوديد قالُوا گفتند ايشان سُبْحانَ رَبِّنا منزه است پروردگار ما إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ بدرستى كه ما بوديم بر منع فقرا ستم كنندگان فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ پس روى آوردند بعضى از ايشان بر بعضى ديگر يَتَلاوَمُونَ حالكونى كه ملامت مىكردند يكديگر را قالُوا گفتند يا وَيْلَنا اى واى بر ما إِنَّا كُنَّا طاغِينَ بدرستى كه ما بوديم از حد اطاعت بيرون روندگان عَسى رَبُّنا شايد كه پروردگار ما يعنى اميدواريم از كرم او أَنْ يُبْدِلَنا خَيْراً مِنْها اين كه بدل دهد ما را بهتر از آن جنت ببركت تسبيح و توبه إِنَّا إِلى رَبِّنا راغِبُونَ بدرستى كه ما بسوى پروردگار ما رغبت كنندگانيم يعنى طلب كنندگانيم جنتى را كه بهتر از آن جنت ما باشد . از ابن مسعود منقولست كه حق تعالى بلطف عميم خود توبهء ايشان را قبول نموده باغى حيوان نام بدل رضوان يا صروان على اختلاف الاقوال بايشان كرامت كرد كه هر خوشهء انگور آن باغ بار استرى بود كَذلِكَ الْعَذابُ اين چنين است عذاب دنيا كه آن سوزانيدن اموالست به آتش قهر وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ و هر آينه عذاب آخرت بزرگتر است از عذاب دنيا لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ اگر باشند مشركان كه اين معنى را بدانند هر آينه احتراز ميكردند از موجبات عذاب بنا برين جواب شرط محذوفست . و بعد از ذكر اين قصه بيان حال سعدا مىكند و ميفرمايد كه : [ سوره القلم ( 68 ) : آيات 34 تا 41 ] إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ( 34 ) أَ فَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ ( 35 ) ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ( 36 ) أَمْ لَكُمْ كِتابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ ( 37 ) إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَما تَخَيَّرُونَ ( 38 ) أَمْ لَكُمْ أَيْمانٌ عَلَيْنا بالِغَةٌ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ إِنَّ لَكُمْ لَما تَحْكُمُونَ ( 39 ) سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذلِكَ زَعِيمٌ ( 40 ) أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكائِهِمْ إِنْ كانُوا صادِقِينَ ( 41 )