مىكند فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ پس پر كنندگانيد از ثمرهء درخت زقوم شكمهاى خود را فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ پس آشامندگانيد بر بالاى آن زقوم از آب گرم در غايت گرمى فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ پس آشامندگانيد آن حميم را مانند آشاميدن شتران بسيار تشنه يا مانند آشاميدن ريك آب را و هر دو معنى در احاديث اهل عصمت سلام اللَّه عليهم واردست چنانچه در كتاب معانى الاخبار از عبد اللَّه بن على الحلبى روايت كرده كه من از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدم كه « و ما الهيم » حضرت فرمود كه « الرمل » و در محاسن برقى از روح بن عبد الرحيم روايت كرده كه « كان ابو عبد اللَّه عليه السّلام يكره ان يتشبه بالهيم قلت و ما الهيم ؟ قال الرمل » و در تهذيب الاحكام از سليمان بن خالد روايت كرده كه من از حضرت صادق پرسيدم كه اگر كسى بيك نفس آب بخورد چونست ؟ حضرت فرمود كه اين نوع آب آشاميدن مكروهست و شرب هيم اينست بعد ازين پرسيدم كه هيم چه چيزست ؟ فرمود كه هيم شترست و همچنين در محاسن برقى روايت كرده كه « عن ابن محبوب عن معوية بن وهب عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال سألته عن الشرب بنفس واحد فكرهه و قال ذلك شرب الهيم قلت و ما الهيم قال الإبل ، ظاهرا چون هيم را اطلاق بر خورندهء آب بسيار ميكنند و هم ابل و هم رمل آب بسيار ميخواهند بنا برين در تفسير هيم گاهى رمل واقع شده و گاهى ابل . ازين احاديث معلوم شد كه بيك نفس آب آشاميدن خوب نيست و در معانى الاخبار از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه لذتى نيست در آشاميدن آب مگر بيك نفس درين وقت شخصى گفت كه ميگويند شرب به اين قسم شرب هيم است حضرت فرمود كه شرب هيم آنست كه در وقت آشاميدن نام خداى نبرند . ميتواند كه اينمعنى لازمى شرب هيم باشد چه هر گاه هيم يا بمعنى شتر و يا بمعنى ريك باشد و بيقين آنها در وقت آشاميدن آب نام خداى تعالى نميبرند پس حضرت شرب هيم را بشربى تفسير كرده كه در آن نام خداى تعالى نبرند « اللَّه علم بحقايق كلمات اوليائه » هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ اين مأكول