آيهء كريمهء « إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ » نازل گرديد و خواسته است خداى تعالى از لمن كان امير المؤمنين عليه السّلام را كه در نماز خود اصلا فكر امور دنيوى ننمود و اينست سبيل اخلاص و عصمت و اين دو صفت در هيچيك از صحابت و اهل قرابت پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله اتفاق نيفتاد مگر در امير المؤمنين و ائمهء معصومين صلوات اللَّه عليه و عليهم اجمعين . در روضة الواعظين گفته كه مرويست كه بعد از آنكه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله از براى يهود بيان كرد كه حق تعالى در شش روز از ايام هفته كه يكشنبه و دوشنبه و سه شنبه و چهار شنبه و پنجشنبه و جمعه است خلق آسمان و زمين و ما بينهما و ما فيهما نمود ، يهود گفتند كه پس حق تعالى در روز شنبه استراحت نمود از اين سخن حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله را غضب شديد طارى شده پس اين آيه نازل گرديد كه وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ يعنى و هر آينه بتحقيق آفريديم ما آسمان و زمين و آنچه در ما بين آنهاست در مقدار شش روز كه آن يكشنبه است تا شنبه و نرسيد ما را در آفريدن آنها هيچ كسلى و رنجى كه تا بسبب آن استراحت كنيم . در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت حفص بن غياث را امر بصبر و شكيبايى نمود و فرمود كه حق تعالى پيغمبر خود محمد مصطفى صلّى اللَّه عليه و إله را مبعوث گردانيد و امر كرد آن حضرت را بصبر و رفق و مدار او آن حضرت بنا بر فرمودهء الهى بر خود صبر و شكيبايى لازم گردانيد و ليكن چون كفار در حق حق سبحانه و تعالى چيزى چند مىگفتند كه ساحت كبرياى الهى از آن معرا و مبرا بود حضرت فرمود كه : قد صبرت فى نفسى و اهلى و عرضى و لا صبر لى على ذكر الهى پس حق تعالى نازل گردانيد اين آيه را كه : [ سوره ق ( 50 ) : آيات 39 تا 45 ] فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ ( 39 ) وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ ( 40 ) وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ ( 41 ) يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ ( 42 ) إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ ( 43 ) يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنا يَسِيرٌ ( 44 ) نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَقُولُونَ وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ ( 45 )