فريفتن ايشان از قسمى كه ياد كرد زيرا كه آدم و حوا را گمان اين بود كه احدى را ياراى آن نيست كه قسم دروغ به خدا خورد فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ پس آن هنگام كه چشيدند ميوهء آن درخت را يا آرزوى مرتبهء حضرات نمودند بَدَتْ لَهُما ظاهر شد مر ايشان را سَوْآتُهُما عورات ايشان و لباس جنت كه حق تعالى بايشان پوشانيده بود به اين جرم از ايشان ساقط گرديد و عورات يكديگر را ميديدند وَ طَفِقا و شروع كردند كه يَخْصِفانِ بچسبانند عَلَيْهِما بر عورات خودشان مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ از برگ درخت بهشت . گويند كه آن برگ درخت انجير بود . اسقاط لباس جنت و اظهار عورات آدم و حوا مانند اخراج ايشان از بهشت بمقتضاى مصلحت و حكمت الهى بوقوع آمد نه بر وجه عقوبت . وَ ناداهُما رَبُّهُما و ندا كرد آدم و حوا را پروردگار ايشان أَ لَمْ أَنْهَكُما آيا نه شما را نهى تنزيهى كرده بودم عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ از قرب ايندرخت وَ أَقُلْ لَكُما و نه گفته بودم شما را كه إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبِينٌ بدرستى كه ابليس مر شما را دشمنى است آشكار ؟ پس آدم و حوا بگناه خود اعتراف نموده قالا گفتند : رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا اى پروردگار ما ستم كرديم بر نفسهاى خود بارتكاب خلاف أولى وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا و اگر تو نيامرزى ما را به ترك عمل مندوب وَ تَرْحَمْنا و نبخشايى ما را لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ هر آينه باشيم ما از زيانكاران ، هر چند ترك فعل مندوب فى الواقعه گناهى حقير است أما نظر بانبيايى كه بحليهء عصمت آراسته‌اند امرى عظيم است كه « حسنات الأبرار سيئات المقربين » و از اين است كه عادت مقربين استعظام صغير از سيئات و استحقار عظيم از حسناتست لهذا آدم عليه السّلام خود را در اين مقام ظالم و خاسر ياد كرد . قالَ گفت حق تعالى مر آدم و حوا و ذريت ايشان را كه : اهْبِطُوا فرود آئيد