از آن نيز در تحت قدرت او در خواهد آمد ، از اينست كه گفته‌اند كه : اين آيت دلالت دارد بر اينكه مقدورات خداى تعالى غير متناهى است ، بمعنى لا تقف . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 21 تا 22 ] يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ( 21 ) الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِراشاً وَ السَّماءَ بِناءً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 22 ) يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ اى مردمان عبادت كنيد پروردگار خود را ، آن چنان پروردگارى را كه بيافريد شما را وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ و بيافريد آن كسانى را كه بودند پيش از شما . بنا بر اين « و الذين » معطوفست بر ضمير مفعول « خلقكم » اى خلق الذين من قبلكم لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ اى لكى تتّقوا ، يعنى تا اينكه شما از محارم پرهيز كنيد ، و مأمورات را بفعل بياريد ، بنا بر اين « لعل » بمعنى « كى » است ، چنانچه ابن الانبارى و جمعى از اهل لغت و نحويان قائل شده‌اند ، پس ورود « لعل » بمعنى « كى » ثابت است نزد بعضى از اهل لغت هر چند قليل الوقوع باشد ، و كلام قاضى ناصر الدين بيضاوى كه گفته « و هو ضعيف اذ لم يثبت فى اللغة » ضعيف و از درجهء اعتبار ساقط است . الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِراشاً عبادت كنيد آن پروردگارى را كه گردانيد براى انتفاع شما زمين را بساطى گسترده ، و به اين آيت استدلال كرده‌اند كه ارض كروى نميبايد باشد ، و پوشيده نيست بر صاحبان ارصاد علم رياضى كه فرش بودن زمين را منافات با كرويّت آن نيست وَ السَّماءَ بِناءً و گردانيد آسمان را سقفى برافراشته وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً و فرو فرستاد از طرف آسمان آب باران را . و در حديث نبوى صلى اللَّه عليه و آله و سلم وارد شده كه « ينزل مع كل قطرة ملك يضعها فى موضعها الذى امره به ربه جل و عز » فَأَخْرَجَ بِهِ پس بيرون آورد بسبب آن آب و باران مِنَ الثَّمَراتِ بعضى از ميوه‌ها را رِزْقاً لَكُمْ تا آنكه باشد روزى ساخته و پرداخته براى شما . فَلا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً انداد جمع « ندّ » بمعنى مثل است و مراد در اينجا اصنام است يعنى پس مگردانيد براى تعالى اصناف را شريك او در عبادت وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ حال