[ سوره آل‌عمران ( 3 ) : آيات 26 تا 27 ] قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 26 ) تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ تَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 27 ) معاذ جبل گفت : مرا وامى بود پيغمبر گفت : اين آيت برخوان آنگه بگوى : يا رحمن الدّنيا و الآخرة و رحيمهما تعطى من تشاء منهما و تمنع من تشاء منهما فاقض عنّى دينى ، هر كه اين برخواند اگر وام او چندين بود كه در زمين نگنجد خداى تعالى آن را ازو قضا كند . رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : چون خداى تعالى خواست كه : فاتحة الكتاب و آية الكرسى و شهد اللّه را و قل اللّهمّ مالك الملك را به زمين فرستد و ايشان از عرش مجيد آويخته بودند گفتند بار خدايا ما را به زمين خواهى فرستادن بسراى زلّت و معاصى و ما از عرش پاكيزه آويخته‌ايم ؟ - خداى تعالى گفت : هيچ بندهء نباشد كه شما را بخواند در عقب هر نمازى فريضه و الّا او را در حظيرهء قدس جاى دهم بر آن وجه كه باشد و به چشم رحمت به دو نگرم هر روزى هفتاد بار ، و هر روز هفتاد حاجتش روا كنم كمينهء آن مغفرت و آمرزش بود و از دشمنانش نگاه دارم و بر دشمنش نصرت دهم و او را از بهشت منع نباشد الّا مرگ . عبد الله بن عمرو بن عوف روايت كرد از پدر خويش از جدّ خويش كه رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم عام الاحزاب باشارت سلمان - رحمة اللّه عليه - فرمود تا گرد مدينه خندق كردند و هر چهل گز از آن بده مرد صحابى داد سلمان - رحمة اللّه عليه - گاه بنزديك مهاجر مىآمد به يارى و گاهى بنزديك انصار و گاهى بر اوس و گاهى بر خزرج و ايشان را نشاط ميداد و تحريض ميكرد ، مهاجر گفتند : سلمان از ماست ، و انصار گفتند كه : نه از ماست ، و اوس و خزرج همچنين تا از ميان ايشان خصومتى برخاست آنچه كه بدست داشتند بينداختند و سلاح برگرفتند خبر برسول آمد برخاست و بيامد و گفت : شما را چه بوده است ؟ - گفتند : يا رسول اللّه اختلفنا فى سلمان ؛ ما ميگوئيم : از ماست ، و ايشان ميگويند : از ماست ، رسول گفت : اين چه دعوى است كه شما ميكنيد نه از شماست و نه از ايشان ، سلمان از ماست ؛ سلمان منّا اهل البيت .